Moją najważniejsza lekcją było moje 10- cio letnie małżeństwo i 12-sto letni związek….a może kolejność odwrotna, nieważne - spore cyfry, bo ta 12 to 1/3 mojego życia…

Wyszłam za mąż z miłości, miałam 26 lat, on 28, wydawało mi się, że to moja druga połówka,że traktuje mnie jak księżniczkę, że tylko ja…czasami, ale z perspektywy czasu widzę jak wiele było przesłanek niekrólewskich.

Marynarz i biurwa…

Jak powiedział po latach ani bogata, ani miss polonia ani kucharka, a on mnie wziął…
Wtedy wydawało mi się, że nikt mnie nie będzie chciał, tylko on.. tak mi wciskał swoją niepowtarzalność, że nikt nie będzie mnie kochał tak jak on, że nawet jak się będę toczyć (zawsze mnie futrował, jak był w domu, a mnie się wydawało, że to przejaw jego uczucia do mnie, że o mnie dba…- to on będzie mnie kochał…wierzyłam, bardzo..)

Pamiętam jak krytycznie oceniła mnie jego matka (powiedział mi o tym), że nie jestem wystarczająco dobra dla niego, bo noszę okulary!!! (jego siostra też, ale ona to ona, córka prawdziwa, nie jakaś taka z innej bajki).

Wierzyłam w każde słowo, bardzo go kochałam, był dla mnie najważniejszy. Kiedy po ślubie dowiedziałam się, że jestem w ciąży byłam szczęśliwa, nieważne, że wiedziałam, że będę znowu sama…wiedział, że dam sobie radę za nas oboje, i dla maleństwa.

Pamiętam jak moja teściowa raczyła mnie (kiedy byłam wysoko w ciąży opowieściami o swoich poronieniach) był szczęśliwy, kiedy okazało się, że to dziewczynka. Usłyszałam od teściowej, że ona będzie babcią jak jej córka urodzi, a nie, że jak syn (najstarszy ma dziecko). Zostałam sama po cesarce, kiedy mała miała 14 dni, bo on jechał w kolejny rejs, były obietnice, że jeszcze 2-3 kontrakty i będziemy mieszkać na swoim (wynajmowaliśmy). Bujaliśmy się z tym wynajmem 5 lat, było mu wygodnie, bo to był dom, goście przychodzili na kolację w piątek i wychodzili po obiedzie w niedzielę… a on błyszczał… konto było puste przed każdym jego wyjazdem, a pełne jak wracał. Oszczędzałam jak mogłam, wszystkiego sobie odmawiałam. W niedzielę mała miała roczek, w poniedziałek wróciłam do pracy, brakowało nam ciągle pieniędzy, w nic nie inwestowaliśmy – ani w przyjemności – czas wspólnie spędzany – wyjazdy, rozrywki, ciuchy, cokolwiek ...

Zdecydowaliśmy się, że wyprowadzamy się z wynajmowanego i przeczekamy jakiś czas u moich rodziców, tam będę się dokładać do opłat, ale równocześnie odłożymy na swoje…
Pamiętam najgorszego sylwestra w moim życiu 2004/2005, kiedy poszliśmy na domówkę, nasza córka została z dziadkami, ale na miejscu okazało się, że niepotrzebnie, bo inne dzieci były na miejscu. Bolało mnie, że nigdzie nie wychodzimy i taką wyjątkową noc przyjdzie nam spędzić na siedząco, ale tam był przyjaciel mojego męża i to dla niego było ważniejsze.