Warto podejmować wyzwania. Dzięki nim mamy możliwość przekonać się nie tyko o swoich zdolnościach i możliwościach. Mamy też szansę zorientować się, co daje się zmienić, a co nie. W ten sposób uczymy się pokory. Wypełnij test i już dziś zacznij zmieniać swoje życie.

Większość ludzi unika wszelkich trudnych sytuacji. A sytuacje dla nich trudne to takie, w których mieliby się sprawdzić, czy czymś wykazać. Unikając działania w sytuacjach, które wydają się trudne, ludzie tracą możliwość przekonania się, że tak naprawdę nie ma niczego trudnego. Trudności pojawiają się tylko w wyniku niezdolności do wyobrażenia sobie, że ich nie ma. Pojawiają się również w związku z wyobrażeniami o tym, jakoby były. Trudność jest więc wyobrażeniem o tym, że coś jest trudne, ciężkie lub niemożliwe.

Kiedyś też byłem skłonny kapitulować przed tym, co wydawało mi się trudne, czy niemożliwe. Zacząłem jednak pokonywać granice niemożliwości. A moje pierwsze osiągnięcia nie miały nic wspólnego z rozwojem duchowym.

Wydawało mi się, że przejść trasę 15 kilometrów po górach, to będzie coś bardzo trudnego. Kiedy je przeszedłem, zauważyłem, że mam jeszcze siły i dodałem sobie następne 5 kilometrów. Następnym razem spróbowałem przejść jeszcze więcej i udało się. Zatrzymałem się na planowaniu tras po 30 kilometrów dziennie. Brałem plecak, śpiwór i jedzenie na kilka dni i wędrowałem, często z grupą młodych ludzi. Kiedy przekonałem się, że dla nich nie stanowi to większego wysiłku, postanowiłem przejść więcej, niż 35 kilometrów i pokonać więcej niż 1000 metrów różnicy wzniesień pod górę. Towarzyszący temu wysiłek jest równy przejściu ponad 45 kilometrów w płaskim terenie. Owszem, byłem zmęczony, ale następnego dnia, po dobrze przespanej nocy, chciało mi się iść dalej. W tym czasie poznałem turystów, którzy chodzili na jeszcze dłuższe dystanse. Były wśród nich kobiety.

Przekonawszy się, że moje ciało, które dotychczas uważałem za słabe i schorowane, jest w stanie dokonać tak “niesamowitych” wyczynów, nabrałem wiary w swoje możliwości. Teraz wiem, że mógłbym dokonać tego samego, choć najczęściej nie mam już na to ochoty. A gdybym nie spróbował?

Przekonawszy się, że mogę osiągnąć to, przed czym ostrzegali mnie eksperci, zorientowałem się, że tylko ja sam mogę stanowić dla siebie jedyny weryfikator. Odtąd też zacząłem podejrzliwie traktować wszelkie autorytatywne opinie ekspertów. A to już przydało mi się na duchowej ścieżce i w biznesie. Postanowiłem, że zanim zrezygnuję, bądź wydam jakąś opinię, najpierw wypróbuję to sam na sobie. I, przyznaję, że to nie tylko działa, ale i satysfakcjonuje mnie.

Warto podejmować wyzwania. Dzięki nim mamy możliwość przekonać się nie tyko o swoich zdolnościach i możliwościach. Mamy też szansę zorientować się, co daje się zmienić, a co nie. W ten sposób uczymy się pokory.

Podejmowanie wyzwań może być pasjonujące. Ale musi to być mądre i sensowne. Znam bowiem mnóstwo kobiet, które prowokują otoczenie, by przekonać się, jaka jest ostateczna granica tolerancji na ich wybryki i na co jeszcze mogą sobie pozwolić. Najczęściej są to panienki z tzw. “dobrych domów”, lub dorosłe córki alkoholików. Nie muszę nadmieniać, że takie traktowanie otoczenia nie jest w najmniejszym stopniu twórcze i nie odkrywa własnych możliwości. Dotyczy tylko przekonywania się, jakie granice wyznaczyli nam inni. A przecież już wiesz, że granice wyznaczasz sobie sam.