Bajka o mrówkach, ludziach i legendach. O wierze, przeświadczeniach i końcu świata. W sam raz na niedzielny poranek.

W lesie pod dębem  rozrastało się, od wielu pokoleń mrówek, mrowisko. Mieszka tam kilkaset tysięcy owadów. Grupa to bardzo dobrze zorganizowana społecznie. Jest królowa, są robotnice, strażnicy, budowlańcy. Każda ma swoją powinność względem społeczeństwa mrówczego do spełnienia.

Mrówki, poza swoją codzienną pracą, posiadają również kulturę. Przekazują sobie wiedzę z pokolenia na pokolenie, zostaje im ona nie tylko w genach, ale i w małym móżdżku. Mrówka nie pojmuje wiele, ale każda mrówka swoje wie. Wie jak zbudować mrowisko, jak się opiekować jajami, skąd przynosić pożywienie.

Podbnie jak w każdej społeczności jedna mrówka wie jedno,  a inna mrówka wie drugie. Każda mrówka ma swoje zdanie, bo i dlaczegóż by nie? Przecież, w każdej mrówce osobny mózg kołacze, gdyby mrówkom wystarczył jeden, to i pewnie do jednego byłyby podłączone. Mrówki rozmawiają ze sobą, powtarzają  sobie nawzajem  zasłyszane historie z zamierzchłych czasów. Tworzą legendy.

Jedna legenda mówi  o  wbiciu kija w mrowisko, ale żadna mrówka tego kija nie widziała. Wiadomo tylko, że był Wielki Armagedon. Kij zabił królową, zburzył mrowisko, a ocalałe mrówki tworzyły potem cały swój świat od początku. Inna legenda głosi, że mrowisko nawiedził wielki człowiek, który butami mrowisko skopał i zniszczył. Człowiek ten miał brodę i siwe włosy.  Legendy z innego mrowiska zaś donoszą, że człowiek, który tamto mrowisko nawiedził, był łysy i miał duży brzuch. 

I w taki sposób jedno mrowisko wierzy w człowieka siwogłowego, a drugie w łysego. Czasami dochodziło do bójek pomiędzy mrowiskami o to, jak rzeczywiście człowiek wyglądał i próbowały siłą wizję człowieka do głowy sobie nawzajem wbijać.

Mrowisko znajdowało się w środku lasu, więc dawno żadna ludzka stopa tego miejsca nie nawiedziła. Legenda powtarzana mrówkom, z pokolenia na pokolenie, zaczęła blednąć. Pojawiły się mrówki, które zaprzeczały istnieniu człowieka i temu, że jeśli przyjdzie do nich zezłoszczony, to zburzy im mrowisko.
 
Głupie, przesądne mrówki, które przed złym człowiekiem przestrzegają, a do dobrego się modlą. – mówiły niektóre - Człowiek nie istnieje! Nasze babcie go nie widziały, nasze mamy i do nas nigdy nie przyszedł. Nie ma co wierzyć starym bajaniom. Mrówki, które w legendy wierzyły, budowały kapliczki i ołtarzyki człowiekowi. Modliły się do niego, by był dla nich opiekunem. Zwracały się do dobrego człowieka, by je chronił, by nie deptał robotnic przynoszących pokarm do mrowiska, by nie sypał trutki w mrowisko dla zabawy.