Pokłon Trzech Króli - fresk autorstwa Giotta di Bondone (lata 1304-1306)

06 stycznia kościół katolicki, ale też inne wyznania chrześcijańskie – protestanci i prawosławni – obchodzą święto Ofiarowania Pańskiego. W polskiej (i nie tylko) tradycji święto to nazywane jest potocznie Świętem Trzech Króli. Jest to jedno z najstarszych świąt chrześcijańskich, w kościołach wschodnich obchodzone już od III wieku. W zachodnim chrześcijaństwie zaczęto je obchodzić w IV wieku. W Ewangelii Mateusza nie ma mowy o żadnych królach, a tym bardziej, że było ich trzech. Postacie trzech króli to średniowieczna apokryfika. Tekst tej ewangelii, który wspomina wizytę Mędrców, jak wszystkie ewangelie, został napisany w oryginale po grecku, gdyż był to język ówczesnych elit, intelektualistów i filozofów. Mędrcy ze Wschodu nazywani są maggoi, czyli magowie, astrolodzy. W Biblii wielokrotnie można znaleźć odniesienia do tychże właśnie magów, którzy potocznie zwani byli Chaldejczykami. Chodzi o kapłanów Zaratustry, monoteistycznej perskiej religii czcicieli słońca. Kapłani ci byli jednocześnie kastą wybitnych uczonych, biegłych w astrologii, astronomii, medycynie. Ich pojawienie się w Judei, wędrówka za „gwiazdą” to opowieść o astrologicznych poszukiwaniach związanych ze znalezieniem „czegoś” lub „kogoś”, co jest odpowiedzią na ważne wydarzenie astrologiczne.