Maroko smakuje miętową herbatą z ogromną ilością cukru. Jej suszony aromat rozpływa się po podniebieniu i zostaje w sercu na zawsze. Pijąc ten miętowy płyn po raz pierwszy w Tangerze wiedziałam, że będzie to mój ulubiony napój na gorące letnie dni.

Do bram Czarnego Lądu wpłynęliśmy promem z Hiszpanii. Tangerski port onieśmielił nas błękitem. Z wąskich uliczek medyny dobiegał piękny zapach egzotycznych przypraw. Gnaliśmy więc oszołomieni niebieską petit taxi w poszukiwaniu noclegu, by czym prędzej porzucić plecaki i wyruszyć na poznanie miasta. I krążyliśmy uliczkami otulonymi bazarami. Rozmawialiśmy jak umieliśmy z napotkanymi Marokańczykami i już wtedy zaczęliśmy żałować, że francuskiego języka Maroka nikt nas w szkołach nie uczył i że odbyte kursy angielskiego na niewiele się tutaj przydają. Jedliśmy pieczone z cebulą placki i kupione od starej Berberki owoce opuncji. A wieczorem poszliśmy na plażę, gdzie grupa młodych chłopców wołała za nami „Hej, Amigos!”. Prysznic z zimnej wody zakończył nasz pierwszy dzień w Afryce. Z głowami pełnymi sennych marzeń oczekiwaliśmy jutra.

Następnego dnia na dworcu panował hałas. Ktoś nas prowadził do autokaru z tabliczką Rabat na przedniej szybie. Wyjeżdżaliśmy długo. Ciągle ktoś wsiadał lub wysiadał. Autobus zatrzymywał się i ruszał, a kłótnie o bilet w języku arabskim niosły się pomiędzy pasażerami.

I nastąpiło w tej drodze pierwsze zetknięcie z bezdrożnym spalonym słońcem krajobrazem. Opadały mi powieki z gorąca i co rusz zapadałam w krótki sen. I śniłam moją historię o Afryce. A kiedy budziłam się i spoglądałam za okno ten sen stawał się piękną jawą. Piękną, bo spełniało się moje wielkie marzenie.