Otwórz się na związek, Kobieto! Zaryzykuj. Zaufaj. To trudne, wykrzykniesz. Ale możliwe. Dopuść hipotezę, że ze strachu przed zranieniem, odgradzasz się od miłości. Że drży w Tobie Krucha Istota, która nie chce być odrzucona. Skontakuj się z nią, obdaruj uczuciem. Łatwiej będzie Ci uwierzyć, że są na świecie mężczyźni czuli, rozumiejący, pragnący otoczyć Cię opieką. A przynajmniej jeden.

Zajmijmy się pytaniem: „Jak sprawić, aby Kobieta mogła znowu kochać?”. Bo ona chce pokochać, ale tak naprawdę nie może. Bo jej serce zostało zranione. I choć się jej wydaje, że jest gotowa do rozpoczęcia relacji (albo odbudowania starej), jej wewnętrzna, krucha część, unika związku jak ognia, a mężczyzn traktuje niczym zarazę. Inna część kobiety, zwana umysłem, nawet zachwyca się poszczególnymi męskimi egzemplarzami i byłaby skłonna zaryzykować. Wysyła nawet silny impuls, który brzmi jak imperatyw: „Pragnę być w związku!”. Kobieta wtedy zabiega, szuka mężczyzny. I gdyby tylko ta część istniała, już dawno Kobieta byłaby w związku. Jednak mieszka w niej jeszcze inna cząstka – ta, która została wyparta. Jej głos jest za słaby, aby być słyszany. To, co wygłasza, tak naprawdę jest niewygodne dla właścicielki. Dlatego Kobieta unika z nią kontaktu.

A szkoda, bo Krucha Istota w nas istnieje i choć krucha – żyje. Po to, by chronić nas przed kolejnym zranieniem. I choć umysł będzie krzyczał: „Pragnę faceta, związku, chcę założyć rodzinę!”, serce odrzuci pojawiających się na horyzoncie kandydatów. Na nic zda się  przebojowość, błyskotliwa inteligencja, sukces, znajomości, podwyżka, fantastyczne stroje, a nawet nowy wykrój ust. Władzę nad naszym losem sprawuje ta Krucha, adwokatka zranionego serca. Systematycznie lekceważonego.

Niektóre z nas potrafią zaopiekować się tą kruszyną. Jednak dla większości jest to persona non grata. W końcu każda chce być silna. Kiedy płaczemy, to ze świadomością, że w końcu trzeba się będzie podnieść. Bo jutro trzeba iść do pracy, bo nie mogę mieć sińców pod oczami, bo nie można bez końca tkwić depresji. Opuszczamy naszą słabą część, zanim się z nią skontaktujemy. Wówczas nie ma możliwości, żebyśmy poczuły co się z Kruchą dzieje. Trudno mówić wtedy o empatii. Mówimy do niej jedynie: „Zobacz, jak wyglądasz? Weź się w garść”. Oceniamy ją. Jesteśmy jak rodzic, który gani. Bo nie rozumie, bo nie chce mieć problemu, bo chce żeby dziecko było silne. I ono potem jest silne. Ale też jest samotne (często bywa, że również w związku). Dziecko, które nie zostało wysłuchane, zrozumiane, któremu nie udzielono pomocy – wyrasta na dorosłego, który nie potrafi liczyć na innych.

Dlatego nie ufa światu, nie radzi sobie w trudnych sytuacjach. Cały czas czeka i liczy, że ktoś da wsparcie, pocieszy. Robi to po to, by odebrać znany już cios – odrzucenie. Potem wylizuje swoje rany, znowu staje się silne, żeby przyjąć kolejne uderzenia. Mniejsze lub większe, ale zadane z tą samą dokładnością. Los wie jak zranić, żeby bolało. Krucha staje się jeszcze bardziej krucha. I choć znów zadano jej ból wierzy, że świat nie jest tak okrutny i że w końcu ktoś ją uratuje, wyciągnie z jej więzienia. Problem polega na tym, że klucz do piwnicy, w której krucha część jest uwięziona, masz tylko Ty. Żaden rycerz nie sforsuje twojego muru, żadna wróżka nie odczaruje. Jak więc sobie pomóc?