Na początku lat 90-tych XX wieku po raz pierwszy dowiedziałem się o Wierze Baha`i z magazynu studenckiego „Studienczieskij Meridian”. W tym magazynie było zdjęcie Domu Skupienia w New Delhi (India), który bardzo mi się spodobał i utkwił w mojej pamięci.

Jest to zdjęcie widoczne na górze. Sam artykuł jako taki - nie pamiętam dobrze, ale na pewno wiem, że nie wpłynął na mnie wtedy, ale ziarenko już zostało zasiane.

Chociaż byłem dzieckiem, to jednak już wtedy szukałem sensu życia, zrozumienia. Przez następne lata przeszedłem przez magię, astrologię, okultyzm, aż w końcu zacząłem uczęszczać do kościoła (byłem ochrzczony w cerkwi, ale nie byłem praktykującym). Był to 1998 rok. W 1999 roku wstąpiłem do Wyższego Seminarium Duchownego w Grodnie (Białoruś).

Byłem pół roku w WSD i postanowiłem się przenieść do zgromadzenia zakonnego. Zanim wstąpiłem do zgromadzenia, miałem pół roku urlopu akademickiego, więc miałem czas poczytać książki. Wiosną 2000 roku byłem w bibliotece w moim miasteczku rodzinnym Łunincu i zobaczyłem książki „Baha`u`lláh”, „Wiara Bahá`i” i inne. Te książki mnie nie przyciągnęły, ponieważ skojarzyły mi się z islamem i Arabami, byłem wtedy uprzedzony do islamu i Arabów.

Ale zobaczyłem książkę „Ojcowie, matki i dzieci” A. Furutana, która mnie od razu przyciągnęła. Do końca książki nie przeczytałem, ponieważ we wstępie przeczytałem krótką historię wiary bahá`i i jej zasady, co mnie od razu przyciągnęło i wziąłem z biblioteki książkę „Nowa światowa religia” W. Hetchera i Douglasa Martina.

Przeczytałem jednym tchem. Bardzo mnie przyciągnęło to, co tam było napisane. Cała historia powstania Wiary, życie Bába, Baha`u`llahá, `Abdu`l-Bahy, prześladowania wyznawców, zasady, cele, to wszystko bardzo mnie zachwyciło i czułem, że to jest coś naprawdę od Boga, ale nie byłem pewny przyszłości i już się nastawiłem, że pójdę do zgromadzenia. Ciekawostka odnośnie książki „Nowa światowa religia”: na okładce było zdjęcie Domu Skupienia w New Delhi, właśnie to zdjęcie, które tak utkwiło w mojej pamięci po przeczytaniu na początku lat 90-tych artykułu z magazynu studenckiego.

W tej książce znajdował się adres centrum bahaickiego w Mińsku (Białoruś), więc zadzwoniłem tam i zapytałem, czy mogę przyjechać i przyjechałem. Zapoznałem się wtedy dobrze z Vasilijem i Pietrem. Z Vasilijem bardzo się zaprzyjaźniłem i podtrzymywałem przez następne lata kontakt do dnia dzisiejszego. Wtedy kupiłem tylko modlitewnik i od czasu od czasu czytałem modlitwy.