Pragniemy uwodzić, chociaż wydaje nam się, że nie potrafimy tego robić. Obserwujemy femme fatale na filmie, w teatrze, czasami w życiu i jesteśmy przekonane o tym, że nie byłybyśmy w stanie omotać mężczyzny. Ale nie ma sensu oszukiwać samych siebie. W każdej z nas to jest, każda z nas jest trochę jak „Dzika Orchidea” z filmu Zalmana Kinga. Oto piękna, młodziutka prawniczka trafia do Brazylii – epicentrum uwodzenia, miejsca gdzie seks staje się tańcem, a taniec życiem. Dziewczyna święcie wierzy w to, że nie potrafiłaby odnosić się do mężczyzny niejako narzucając się mu. Ale poznaje tego, który burzy w niej krew. Zaczyna się taniec spojrzeń, westchnień, uśmiechów...

Uwodzenie najlepiej nam wyjdzie, jeśli wyniknie naturalną koleją rzeczy. Kobieta i mężczyzna niekiedy oddziaływują na siebie jak magnesy. Czują tę właściwą osobę na drugim końcu sali. Widzą ją ponad głowami tłumu, ściągają na siebie jej wzrok. Ich spotkanie to naturalna, niemal pierwotna sytuacja...kiedy kobieta spotyka mężczyznę, TEGO mężczyznę.

Ale uwodzenia można się także nauczyć. W końcu nie zawsze potrafimy odczytać właściwie sygnały. Nie zawsze też przeznaczenie da nam o sobie znać tak łatwo. Warto pamiętać, że uwodzenie opiera się na niedosycie. To ciągłe nienasycenie, niczym w powieści Witkacego. Może przerodzić się w coś więcej, a może pozostać piękną, niezapomnianą przygodą.

 Niezawodnym trickiem jest sposób "a la pani Robinson" z "Absolwenta". Mężczyźni kochają nasze nogi i stopy, ubrane w seksowne pończochy

www.superja.pl