Jeden z pierwszych autorów piszących horrory, H. P. Lovecraft, stwierdził na początku XX wieku, że najstarszą i najsilniejszą emocją człowieka jest strach. A najstarszym i najsilniejszym z lęków jest obawa przed nieznanym. Jak to się ma do Twojego życia?

Strach towarzyszy nam od urodzenia. Pomaga przetrwać i unikać niebezpieczeństw. Dzięki tej emocji możemy całkiem skutecznie chronić się przed licznymi zagrożeniami. Jednak z biegiem lat, chociaż jesteśmy już dorośli, bardzo często nadal kierujemy się strachem tak samo, jak czyniłyśmy to w dzieciństwie. W wielu przypadkach, w niemal niezauważalny i bardzo subtelny sposób naszym życiem i postępowaniem zaczyna kierować ta najsilniejsza z emocji.

Im dłużej jesteśmy pod jej wpływem, tym bardziej stajemy się usztywnieni i "zamrożeni" w swych ciałach, zamknięci i niewrażliwi na podpowiedzi płynące z głębi duszy. Życie wielkiej liczby osób ukierunkowane jest głównie na to, żeby się nie bać. Ludzie czynią to na różne sposoby: unikają sytuacji nieprzyjemnych i niechcianych, znieczulają się lekarstwami, alkoholem, muzyką czy innymi rodzajami głośnej rozrywki lub wykazują się nierozsądną brawurą "przełamując" swój strach.

Innym rodzajem strachu jest niemożność przyznania się do tego, że coś większego od nas chce się przejawić poprzez nas w świecie! Że celem życia nie jest "szczęście" opisywane przez popularne tygodniki, ale odkrycie znaczenia i sensu życia. Szczęście zawsze jest chwilowe, przemija i nie daje gwarancji, że nie pojawią się chwile bólu i cierpienia. Strach płynący z nieznanych części ukrytych w nieświadomości (szamani powiedzieliby: z krainy duchów) - głównie z części zwanej w psychologi Jungowskiej Cieniem - ma właśnie te dwa oblicza - boimy się tego, co wydaje się nam najgorsze, najpotworniejsze oraz - paradoksalnie - tego, co najwspanialsze.

O tym, że jesteśmy czymś więcej niż nam się wydaje, choć boimy się do tego przyznać, cudownie pisała Marianne Williamson w książce "A Return to Love" zwracając się w głównej mierze do czytelniczek:

"Nasz najgłębiej zakorzeniony strach nie rodzi się z poczucia, że coś z nami jest "nie w porządku". Najbardziej boimy się własnej, niezmierzonej siły. Najbardziej lękamy się własnego światła, a nie ciemności. Zadajemy sobie pytania: czy to możliwe, żebym była tak błyskotliwa, piękna, utalentowana i bajeczna?