O sposobach i eksperymentach dotyczących widzenia na odległość. Zdolność, którą każdy z nas ma w sobie próbowało zbadać i opisać wielu naukowców. Oto rezultaty ich poszukiwań.

Telepatia

Widzenie na odległość – to zdolność uzyskiwania informacji bez użycia pięciu podstawowych zmysłów (wzroku, smaku, słuchu, powonienia, dotyku). Tego rodzaju poznanie prawdopodobnie leży u podłoża niektórych przypadków intuicji. Umiejętność tę nazywa się także postrzeganiem pozazmysłowym (ESP – od ang. extrasensory perception), telepatią, jasnowidzeniem, prekognicją. „Widzenie na odległość” to najnowszy zwrot opisujący to zjawisko.

Historia badań nad widzeniem na odległość

B. P. Wiesner i R. L. Thouless, naukowcy ze Stowarzyszenia Badań Parapsychicznych w Anglii, zaczęli w latach 40. używać 23 litery alfabetu greckiego – psi (wymawianej w języku angielskim jak słowo sight, oznaczające „wzrok”), na oznaczenie tego typu zjawisk.

Gdy w XIX stuleciu zaczęto w Anglii systematycznie studiować zjawiska psi, badacze kojarzyli je z różnego rodzaju przenoszeniem sygnałów, podobnym do fal telegraficznych lub elektromagnetycznych. Przypuszczano, że ludzki umysł wysyła i odbiera sygnały w efekcie nieznanego procesu, nazwanego „telepatią”. Starsze określenia, takie jak telepatia, sugerowały występowanie pewnego typu promieniowania, natomiast nazwa „psi” nie narzuca takich konotacji.

Na przełomie wieków kilku angielskich naukowców badało zdolność niektórych osób obdarzonych parapsychicznym talentem do opisywania odległych miejsc. Pewne eksperymenty dały wyniki podobne do osiąganych później w Stanford Research Institute.

We wszystkich tych wcześniejszych pracach zakładano, że w owym oddalonym miejscu musi przebywać człowiek, będący źródłem informacji (nadawca). Zakładano wówczas, że kontakt psychiczny jest rezultatem przepływu sygnałów między mózgami.

J. B. Rhine

Na początku lat 30. XX stulecia doktor J. B. Rhine z Duke University opatrzył badane przez siebie umiejętności, związane z rozmaitymi aspektami psi (jasnowidzenie, telepatia) wspólną nazwą postrzeganie pozazmysłowe, ESP.

Większość jego badań opierała się na analizie statystycznej, do której używano kart tylko z sześcioma symbolami. Uczestnicy eksperymentów nie widzieli kart. Przy ich wyborze kierowali się jedynie instynktem, przeczuciem czy intuicją. Rezultaty badań dostarczyły statystycznego dowodu, że ESP istnieje.