Oto mamy emiter pojedynczych elektronów. Zmierzają one na fluorescencyjny ekran , który błyskiem światła sygnalizuje moment zetknięcia się pojedynczego elektronu z tym ekranem. Ale umieśćmy pomiędzy ekranem, a emiterem na drodze elektronów przesłonę z dwoma szczelinami, przez które mogą te elektrony przeniknąć, by w końcu zderzyć się z owym ekranem.
 

Współcześni naukowcy, ubiegnę nieco rozwój wypadków, do dziś dyskutują zażarcie nad konsekwencjami tego eksperymentu. Oto bowiem, gdy jest otworzona tylko jedna szczelina, nic specjalnego się nie dzieje. Na ekranie uzyskujemy zwykły obraz elektronów uderzających w ekran, taki jak wynika z klasycznych teorii. Jednak najciekawsze dzieje się wtedy, gdy otworzymy naraz dwie szczeliny. Oto uzyskujemy statystyczny obraz elektronów w swej masie, tak jakby interferowały one z dwoma szczelinami naraz. Jest to obraz, który nie poddaje się klasycznej analizie. Naukowcy w końcu uznali, że każdy pojedynczy elektron, który przechodzi przez jedną szczelinę, musi jakby wiedzieć czy druga szczelina jest otwarta lub nie. Jednak nie ma żadnego realnego nośnika tej informacji. I jest to taka sama zagadka dla naukowców jak na przykład istnienie w radiestezji tak zwanego promieniowania kształtu. Fizyka kwantowa zabierając w tej kwestii głos, wyjaśnia to zjawisko tak, iż jeśli przyporządkujemy każdemu elektronowi zespoloną funkcję falową, która jest wektorem stanu tego elektronu, to po prostu mamy tu do czynienia z interferencją właśnie tych wektorów na tych szczelinach przesłony. W swej statystyce zaś, wszystkie te elektrony zachowują się tak, jak przebiega to doświadczenie. Wynika stąd, że przy kwantowym rozpatrywaniu zjawisk byty, którym przyporządkujemy owe wektory stanu, są jakby wszędzie po troszku, bowiem taka jest natura tych wektorów, bowiem te zespolone funkcje falowe obejmują cały układ rozpatrywany naraz. „Fale” bowiem, że tak powiem kolokwialnie, nie są zlokalizowane w jednym miejscu, tylko obejmują cały układ. Dlatego z tego punktu widzenia ten wektor stanu przynależny konkretnemu elektronowi może z powodzeniem interferować z dwoma nieco oddalonymi od siebie szczelinami w tym samym momencie.
 

Ta koncepcja kwantowa adekwatna więc jest z holograficznymi koncepcjami rzeczywistości. W każdym bowiem punkcie przestrzeni jest ślad( wektor stanu) każdego bytu na świecie. Dodajmy, że podobne teorie znane są już od tysiącleci w indyjskiej i azjatyckiej literaturze( wedy).
 

Współcześnie podobne koncepcje wyraził w swej książce „Boska Matryca” Gregg Braden.

Jednakowoż interpretacja fizyki kwantowej, jak pisałem wcześnie, nie jest do końca jednoznacznie ustalona w obowiązującym paradygmacie, dlatego owe przytoczone doświadczenie tak bardzo rozbudza dyskusje wśród fizyków. Nie ma dotąd końcowej interpretacji naukowej tego doświadczenia. Jednak dla pewnych grup ezoteryków doświadczenie to jest swoistego rodzaju potwierdzeniem zjawiska promieniowania kształtu, istnienia subtelnych energii, różnie nazywanych: prana, ki, chi.

Jest to jednak doskonały przykład tego z czym do końca nie radzi sobie racjonalizm.

 

 

Komentarze

Nick:

Tytuł:

Treść komentarza:

Kod z obrazka: