Każdy z nas zna wilkołaki, wiedźmy i czarowników. Czy wiedziałeś, że wg wierzeń na Litwie czarownice latają na łopatach? Gdzie sięgają ich korzenie, jakie są ich cechy charakterystyczne i jak należy się przed nimi bronić.
 
Wilkołak (staropolski wilkołk, z prasłowiańskiego vlkodlak)

Opis: Wilkołak był to człowiek potrafiący w określonym czasie (na przykład podczas pełni księżyca) przybierać postać wilka. Stawał się wtedy groźny dla otoczenia, atakował  w morderczym szale, niejako w transie. Po powrocie do ludzkiej postaci zazwyczaj nie pamiętał co czynił obrośnięty wilczym futrem, bo najczęściej po prostu nie zdawał sobie sprawy z tego, iż wydarzenie takie miało miejsce. Wśród ludzi krążyły opowieści o znajdowanych w lesie porzuconych wilczych skórach, których założenie na siebie powodowało metamorfozę.



Wygląd: Przedstawiano wilkołaki jako ogromne wilki o błyszczących oczach, niekiedy mówiące ludzkim głosem; bądź też jako pół wilki, pół ludzi.


Ochrona: Przed wilkołakiem najskuteczniej broniło srebro, którego ów nie znosił. Liczyły się srebrne kule, srebrne ostrza, srebrne strzały – wilkołaka nie można było bowiem pokonać żadną klasyczną bronią.

Pochodzenie: Wilkołactwo mogło być wynikiem wrodzonej przypadłości, kiedy to człowiek był w stanie przemienić się w wilka w dogodnej dla siebie sytuacji, bądź też wynikiem czarów - albo nałożonych na samego siebie, albo rzuconych przez innego człowieka, posiadającego określone moce czarodziejskie. Wilkołakiem stawał się również człowiek ugryziony przez innego wilkołaka.