Czarownik  (zwany też niekiedy wiedźminem, jako rodzaj męski od wiedźmy)

Opis: Tak jak i jego żeński odpowiednik zajmował się czarownik uzdrawianiem, wróżbą i czarami. L.J Pełka w swej „Polskiej demonologii ludowej” dzieli czarowników na kilka rodzajów. Jedni, zwani ślepotnikami, jako niewidzialni zwykli nachodzić bogatych i dostatnio żyjących gospodarzy, po to, by wypatrywać i poszukiwać ukrytego gdzieś majątku. Cudzą krzywdą dochodzili do ogromnego bogactwa, a później prowadzili huczną i radosną egzystencję. Inni z kolei, guślarze, zajmowali się głównie leczeniem ludzi, przepowiadaniem przyszłości i wróżeniem. Posiadali niemałą moc, nie wykorzystywali jej jednak do złych celów. Bardzo dużą wagę przykładali do wychowania sobie godnych, prawych i uczciwych następców. Jeszcze inni, znachorzy, koncentrowali działalność magiczną wyłącznie na kwestiach leczenia ludzi i zwierząt gospodarskich. Natomiast czarnoksiężnicy byli specyficznym rodzajem czarowników wywodzącym się z miast.

Wygląd: Przeważnie niemłodzi już mężczyźni o siwych włosach; mieszkający na obrzeżach wiosek samotnicy, czy też tajemniczy wędrowcy przemierzający kraj.

Ochrona: Niepotrzebna, lub patrz czarownica.

Pochodzenie: Podobnie jak wiedźmy, czarowników widziano w starszych, mądrych mężczyznach, znających się na zielarstwie, znachorstwie i leczeniu ludzi.
 

Możesz poczytwać również o demonach przyrodniczych i o demonach domowych

slowianie.republika.pl