BÓSTWA POMNIEJSZE

STRZYBÓG (Stribog)

Etymologia: Niepewna, imię może jednak pochodzić od starosłowiańskiego stru, czyli „płynąć”, bądź też od litewskiego strytet – „sztywnieć”, co z kolei nasuwa skojarzenie z mrozem i chłodnym, przejmującym do szpiku kości wiatrem.

Opis: Bóg wiatru i powietrza, powiązany z siarczystym zimowym mrozem, symbol ruchliwości, aktywności oraz niezbędnego do życia oddechu. Wzbudzał lęk, jako że silnie działające na wyobraźnię Słowian wichry oraz wiry powietrzne nie cieszyły się uznaniem, ani sympatią – żeby się ich ustrzec próbowano rzucać w nie nożami, kijkami i kamieniami, wymawiano też odpowiednie zaklęcia. Gdzieniegdzie dochodziło do antropomorfizacji wiatrów – żeby zjednać sobie ich przychylność zaklinano je, obiecywano im kaszę, zapraszano nawet (jak na Żywiecczyźnie) na świąteczną wieczerzę. Strzybogowi niekiedy przydawano czterech wnuków (lub synów) – cztery podstawowe wiatry: północny, południowy, zachodni i wschodni.

Wygląd: Striboga przedstawiano jako uskrzydlonego, długowłosego olbrzyma, o pucułowatych i wydętych policzkach.

Miejsca kultu: Słowiańszczyzna wschodnia; posąg Strzyboga odnaleziono w Kijowie.

slowianie.republika.pl