O Hunie i szukaniu odpowiedzi na frapujące nas pytania: Jak poznać właściwego mężczyznę? I skąd wiedzieć, że to właśnie ten? Dlaczego zawsze wiążę się z dominującym partnerem? Czy jest jeszcze sens się angażować?
 

Jak poznać właściwego mężczyznę? I skąd wiedzieć, że to właśnie ten? Dlaczego zawsze wiążę się z dominującym partnerem? Czy jest jeszcze sens się angażować?
 
Kto z nas nie zadawał sobie takich i podobnych pytań? Chyba tylko ten, kto z jakiegoś powodu programowo stroni od relacji partnerskich. Nic dziwnego, że stroni od nich coraz więcej osób, bo to teren właściwie dość nieznany – istne ruchome piaski. Można przeczytać stertę podręczników, a w praktyce i tak uczymy się na własnych błędach. 

Wiele osób uważa, że dawniej relacje były trwalsze, łatwiejsze do utrzymania, więcej było w partnerach tolerancji, przywiązania do tradycyjnych ról, mniej oczekiwań, dużo poświęcenia. A dziś? Wszystko się zmieniło. Pracujemy po 12 godzin dziennie. Dom prowadzimy wspólnie. Chcemy mieć wszystko i na to wszystko czas. Na pierwszy plan wychodzi potrzeba samorozwoju i porozumienia emocjonalnego, a nie społeczne kontrakty.

Gdy media trąbią o kryzysie bliskich związków, podając rosnące statystyki dotyczące singli, w internecie aż huczy od portali randkowych i rośnie sprzedaż poradników „100 sposobów na miłość”, nasza uwaga zwraca się coraz śmielej w kierunku zamorskich kultur i rdzennych ludów Ziemi, których zapomniana mądrość okazuje się ożywcza i rzuca całkiem nowe światło na nasz świat uczuć.

Szczególnie inspirująca jest starożytna wiedza ludów Polinezji – huna. Ukształtowała się ona w oparciu o silny związek ludu żeglarzy z oceanem i potężną, zmienną naturą żywiołu wody. Pewnie temu zawdzięcza niezwykłą głębię mądrości o naturze wszelkich relacji. Bo czyż na zmiennych falach relacji czasem nie czujemy się właśnie jak samotny żeglarz na przepastnym Pacyfiku? Przyjrzyjmy się temu, co może zaoferować nam starożytna mądrość niezrównanych polinezyjskich nawigatorów, którzy w wiedzy o relacjach osiągnęli maestrię podobną do tej, którą wypracowali w pokonywaniu bez busoli największego na kuli ziemskiej oceanu.

Huna – zapomniana wiedza Polinezji 

Huna to filozofia i praktyka życiowa ludów polinezyjskich, przez tysiąclecia przekazywana jedynie ustnie z pokolenia na pokolenie wybranym adeptom, którzy od dziecka przejawiali cechy predestynujące ich do roli „strażników wiedzy”, takie jak: umiejętność skupienia się, ciekawość, spostrzegawczość i przytomność, wytrzymałość, odwaga, sprawność umysłu czy łagodność serca.

Huna dotyczyła wszystkich dziedzin życia, począwszy od rolnictwa i żeglugi, poprzez sposoby budowy łodzi i domów, aż po tajniki działania ludzkiego umysłu, uzdrawiania dotykiem i rytuałem, czy współżycia z innymi ludźmi i z przyrodą.