Wraz z nadejściem ciepła zaczynamy marzyć o podróżach w dalekie kraje. Pashupatinath to główna świątynia hinduistyczna w Katmandu. Poświęcona jest kultowi boga Śiwy, jednego z trzech głównych bóstw w hinduistycznej trimutri (Brahma-Wisznu-Śiwa). Zobacz fotorelację.

Legenda głosi, że Śiwa znudzony pomieszkiwaniem wswej rezydencji na świętej górze Kailash, zaszył się właśnie nad brzegami rzeki Bagmati w dolinie Katmandu. Jako Pashupati – Pan wszystkich zwierząt przybrał postać majestatycznego jelenia. Pomimo nalegań pozostałych bogów, Śiwa był niechętny do powrotu.  W końcu rozzłoszczony Wisznu, siłą zawlókł Śiwę z powrotem na Mt. Kailash. Dla upamiętnienia tego faktu z pogruchotanego poroża pozatykał lingi i ustanowił świątynię.

Obecność ling można też  tłumaczyć innym mitem, według którego, to właśnie pod postacią lingi Śiwa objawił się bogom Brahmie i Wisznu.
Falliczny kształt lingi osadzony jest w podstawie yoni, symbolizującej żeńską płodność. Pary małżeńskie, prosząc Śiwę o liczne potomstwo, namaszczają lingę olejkami, mlekiem, dekorują kwieciem.

O przychylność bóstwa, mierzoną licznym potomstwem, wyznawcy Śiwy zabiegają też w innym rytuale. Na głównym dziedzińcu świątyni, dostępnym tylko dla wyznawców hinduizmu, znajduje się posąg świętego byka Nandy, na którym Śiwa przemierza świat. Dotknięcie posągu ma również zapewnić płodność parze.
Świątynia Pashupatinath to miejsce, gdzie pobożni Nepalczycy nie tylko proszą o potomstwo, ale także, dla wielu z ich, ostatni przystanek kończący życie w danym wcieleniu, jednym z etapów sansary.

Tak jak Hindusi powierzają prochy swych zmarłych Gangesowi - świętej rzece Gandze, tak mieszkańcy Katmandu podobne rytuały odprawiają nad brzegami Bagmati, która jest zresztą dopływem Gangesu.

Ciała zmarłych palone są na stosach ofiarnych ustawionych na nadbrzeżu, schodkowo schodzących ku rzece ghatach. Po spaleniu popioły spływają by połączyć się ze swiętymi wodami rzeki-bogini Gangi. Przedstawicielom wyższych kast przysługują „lepsze” miejsca dostępne z samego dziedzińca. Zmarli z kast niższych żegnani są nieco poniżej wzdłuż biegu rzeki już poza obrębem świątyni.
 

	Widok ogólny na bramę od strony rzeki, wiodącą na dziedziniec główny.
	Ghaty nad Bagmati. Te przeznaczone są dla wyższych kast. Tu m.in. odbywała się ceremonia pogrzebowa rodziny królewskiej wystrzelanej podczas spisku pałacowego w 2001 r.
	Ghaty poniżej świątyni wzdłuż biegu rzeki. Tu palone są szczątki Nepalczyków niższych kast. Po odbytej ceremonii niedotykalni przeczesują dno rzeki w nadziei na wyłowienie cennych pozostałości po zmarłych np. biżuterii.
	Sadhu – mędrzec-asceta. Za jałmużnę wznosi modły o powodzenie i przychylność bogów.
	Wysmarowani popiołem i pomalowani w rytualne barwy asceci w oczekiwaniu na jałmużnę.
	Jałmużna i dopełnienie rytuałów, w przekonaniu wyznawców hinduizmu, zapewnia wysłuchanie modlitw i spełnienie pragnień.
	Ciąg sanktuariów symbolizujących lingę i joni, Śiwę i Parwati. Złożona tu ofiara ma zapewnić liczne i szczęśliwe potomstwo.
	Byk Nanda na dziedzińcu widziany przez bramę główną
	Mniszki świątynne. Podobnie jak Sadhu, modlą się za powodzenie i wysłuchanie próśb darczyńców.