Pamięć naszego ciała, czyli tzw. Pamięć komórkowa, na skutek chłonięcia wszelkich doznań, przeżyć i doświadczeń, już od momentu życia płodowego, buduje w naszym ciele blokady, których bardzo często nie jesteśmy nawet świadomi. A które skutecznie utrudniają nam komunikację ze światem i życie pełną piersią.

Dlatego tak popularne są medytacje dynamiczne, dzięki którym pozbywamy się z ciała nie tylko napięć związanych ze stresem gromadzonym na bieżąco, wyniesionym z pracy, czy po kłótni z partnerem, ale przede wszystkim napięć, które wpisały się w nasze ciała zupełnie nieświadomie od momentu naszego przyjścia na świat.

Ruch wyzwala z nas energię, która pozwala oczyścić przestrzeń w naszym wnętrzu i odtorować zapchane meridiany (wg. Medycyny chińskiej jest to system kanałów w ciele, przez które przepływa energia Qi).

Sama doświadczyłam nie jednego „olśnienia” i oczyszczenia po różnego rodzaju medytacjach np. Osho, gdzie po kilku godzinach intensywnego ruchu, czułam jak coś się ode mnie odkleja, odpada i sprawia, że czuję się lekko, świeżo, ale jednocześnie obco. Czasami, odpadają od nas „rzeczy” z którymi funkcjonowaliśmy przez kilkanaście lat i w momencie gdy tego nagle nie ma, pojawia się pustka, z którą nie za bardzo wiadomo co zrobić.

Dlatego tak ważnym jest, by do takich zajęć, podchodzić ze świadomością tego, co się dzieje w naszym wnętrzu. By nauczyć się utrzymywać i akceptować nowy stan i nie wpadać ponownie w stare schematy, które do tej pory karmiły nasze blokady. A do których tak przywykliśmy i mimo tego, że jest nam z nimi źle, to wygrywa fakt, że już je znamy! A to daje nam absurdalne poczucie bezpieczeństwa, które choć często niszczące, tak bardzo „wygodne”.

Swego czasu opracowałam metodę, która sięga tao uzdrawiania, czyli tego, co najprostsze,  a w konsekwencji pozytywnie wpływające na rozwój osobowości, poprzez „odrzucenie wszystkiego, co nie moje!”.

Znane powiedzenie, że „do pełnego dzbana nie nalejesz” pięknie pokazuje nam prawdę, o tym, że jeśli chcemy do swojego życia wprowadzić coś nowego, musimy się najpierw przypatrzeć jaki jest stan obecny, czyli co mam w sobie „tu i teraz”.

Po takiej analizie, bardzo często okazuje się, że w większości wypełniają nas prawdy, przekonania, zasady i oczekiwania innych. Naszych rodziców, nauczycieli, rodzeństwa, partnera czy też szefa z pracy.

Obserwujemy, że to, co uważaliśmy za swoje przekonanie, jest jedynie wytworem umysłu, pragnącego dostosować się do istniejących warunków, a nie serca. 

Moment „nauczenia się” odróżniania tych dwóch światów, pozwala nam na otworzenie drzwi do samych siebie. I choć jest to moment, który zazwyczaj przestrasza nas i uruchamia niechęć, do dalszej pracy nad sobą, warty jest pielęgnacji.