Jest takie miejsce, gdzie zimą promienie słońca podświetlają wzgórze, nadając mu jeszcze większą siłę i energię, gdzie śnieg skrzypi pod stopami, a sarny przebiegają drogę podczas spacerów.

Miejsce, gdzie architektura płynnie łączy się z przyrodą, jakby od zawsze tu były – splecione ze sobą na dobre.

Każda pora roku jest tu niezwykła. Wiosną kolory przenikają się wzajemnie, od istnej dżungli zieleni, po rustykalny świat kwiatów - pięknych, kolorowych, bo polskich.

Jakże wspaniale jest usiąść wtedy w wiklinowym fotelu, przy filiżance aromatycznej herbaty i wsłuchać się w śpiew ptaków, poczuć podmuch wiatru, zobaczyć jak tańczy trawa, jak w słońcu mienią się łubiny.

Latem cudownie jest iść na spacer wzdłuż “złotych pól”, przyozdobionych makami, bławatkami, kąkolami. Kiedy nagrzana ziemia oddaje ciepło, a zwierzęta leniwie łapią każdy promyk.

Jesienią zaś widok drzew ubranych w przepiękne kolory ziemi jest iście rozczulający. To dobry czas na zbieranie darów lasu, robienie przetworów, nalewek.

Życie tu zwalnia - nabiera smaku, zapachu, wrażliwości i czułości. Umysł odpoczywa, wraca instynkt.

Bogactwo pozytywnych emocji sprawia, że chce nam się krzyczeć z radości, rozpiera nas energia, chce nam się żyć, chce nam się dawać radość innym, dzielić naszym szczęściem.

Przyjedź na Łubinowe Wzgórze
Zapraszam z całego serca

Monika Urbańska
www.lubinowe.pl