Czy wiesz, że wedle nauki medycyny i biologii obecne w ludowych opowieściach wilkołaki i wampiry mogły być po prostu osobami cierpiącymi na dobrze już znaną porfirię czy porfiryzm, rzadkie uszkodzenie genetyczne.

Strzygi, trole, wilkołaki, wampiry, czarownice, wiedźmy, demony, truchła, zjawy - od dawna zaprzątają ludzką uwagę. Jest mnóstwo przekazów o tych dziwnych istotach.
 
Zazwyczaj podchodzi się do nich sceptycznie i z przymrużeniem oka, traktując co najwyżej jako mrożące krew w żyłach bajania. Jednak ten temat budzi zainteresowanie naukowców: religioznawców, etnologów, psychopatologów, medyków, antropologów, literaturoznawców. Baczcie tedy mawiano w dawnych czasach, kiedy i z kim, i w jakim czasie poczynacie, bo od tego w dużej mierze zależy czy zamiast jakże upragnionych córki lub syna nie narodzi się wilkołak lub wampirzyca.
 
Można na przekazy ludowe o wampirach czy wilkołakach spojrzeć jako na typy ludzkich osobowości, można spojrzeć jako na ukryte przekazy o społecznych patologiach lub jako na wspomnienia po pradawnych dzikich i brutalnych rasach człekozwierzy. Niektórzy dochodzą do wniosku że to byli ludzie wygnani ze wsi i swych rodzin, którzy posiadali różne deformacje genetyczne, włosy na całym ciele czy inne i że to takie różne przypadki podparte silnym strachem rodziły legendy i opowieści.

PORFIRYZM TO NIE WAMPIRYZM

Wedle nauki medycyny i biologii obecne w ludowych opowieściach wilkołaki i wampiry mogły być po prostu osobami cierpiącymi na dobrze już znaną porfirię czy porfiryzm, rzadkie uszkodzenie genetyczne. Teoria ta została po raz pierwszy wysunięta przez biochemika Davida Dolphina w 1985, chociaż powtarza tezy uczonych z XIX wieku. Porfiryk może być aktywny tylko nocą, ponieważ wskutek naświetlania na jego skórze pojawiają się ropiejące pęcherze. Organizm broni się przed słońcem także poprzez nienaturalne owłosienie.

W komórkach chorego gromadzi się hem, co powoduje ostre reakcje żołądkowe, zaburzenia neuropsychiczne i paraliż. Dziąsła, jak u legendarnych istot, brunatnieją, a w moczu pojawia się krew. Porfiria to wrodzone lub nabyte schorzenie, związane ze szlakami biochemicznymi enzymów biorących udział w syntezie hemu zwanym również szlakiem porfiryn.

Klasyfikuje się je jako porfirie wątrobowe, porfirie erytropoetyczne lub porfirie skórne, w zależności od tego gdzie występuje nadprodukcja i nadmierna akumulacja porfiryn lub ich chemicznych prekursorów. Porfiria ma często podłoże genetyczne. Symptomy porfirii mogą pojawiać się zaraz po urodzeniu, częściej jednak spotyka się je u dorastającej młodzieży. Objawy porfirii wywołuje najczęściej światło słoneczne (głównie UV), gromadzące energię w pierścieniu porfirynowym. Innymi czynnikami są: alkohol, leki, stres a także głodówka.

Chorzy na łagodną porfirię nie odczuwają żadnego głodu krwi, czosnek wcale im nie szkodzi i nie zaostrza objawów choroby. Podstawowa medyczna wiedza na temat typowych porfirii zawiera kilka prawd podstawowych, a chorzy na ostrą porfirię muszą się stosować do takich zaleceń jak:
 * unikanie alkoholu nawet w małych dawkach;
 * nie wolno im stosować diet odchudzających ani głodówek;
 * unikanie leków, które nie zostały przebadane i dopuszczone do użycia w porfirii, jak Pyralgin czy popularne środki antydepresyjne Clonazepan;
 * unikanie kontaktu z wieloma środkami chemicznymi;
 * unikanie stresów, napięć i kłotni;