Oto fragment książki „Najbardziej zagadkowa czaszka” wydanej niedawno przez Cień Kształtu, opisujący wnioski z jednego z najważniejszych testów laboratoryjnych, jakim poddano to przedziwne znalezisko…

W latach 30-tych ub. wieku w starej sztolni w Meksyku odnaleziono czaszkę, która do dziś budzi ogrom kontrowersji, a specjaliści nie są w stanie w stu procentach ustalić do kogo należała. Szereg zdumiewających anomalii  tzw. „Starchild Skull” („Czaszki Gwiezdnego Dziecka”) sprawia, że jest ona dla niektórych bardzo niewygodnym tematem.

Jak się dowiedzieliśmy, Ken Pye oblatywał cały świat, by zeznawać jako ekspert sądowy w przypadkach wymagających jego specjalistycznej wiedzy i umiejętności. Kiedy więc powiedział, że jego grafik jest bardzo napięty, mówił prawdę. Poza sporadycznymi, krótkimi rozmowami telefonicznymi nie odezwał się do nas aż do końca maja, kiedy to zadzwonił, by umówić się z nami na spotkanie w kolejnym tygodniu. Powiedział, że musi się z nami podzielić istotnymi informacjami.

Spotkanie odbyło się w jego biurze, w tej samej sali konferencyjnej, co poprzednio; znów siedzieliśmy po obu stronach stołu, naprzeciw siebie. Tym razem był zauważalnie bardziej oficjalny. Zachowywał się aż przesadnie stosownie, kiedy próbowaliśmy nawiązać rozmowę, zaczynając od nieistotnych pogaduszek.
– A tak w ogóle – powiedział w końcu – pozwólcie, że wam powiem, po co was tu poprosiłem. Po pierwsze chcę was zapewnić, że włókna [chodzi o zagadkowe kostne włókna znalezione w Starchild Skull; patrz poniżej - przyp.red.] są prawdziwe. Nie ma co do tego wątpliwości. Nie mamy pojęcia, czym one są, ale istnieją i stanowią zagadkę.

Grant [chodzi o Granta Stapeltona - pomocnika Lloyda Pye w czasie prób badania czaszki  w Europie - przyp.red.] i ja przytaknęliśmy. Jakże mógłby uważać inaczej?

– Mam też jednak i złe wiadomości – aluminium . Była to istotnie kontaminacja z oryginalnego ostrza tnącego. Zatem połowa z tego, co wykrył mikroskop SEM, była błędem. Przykro mi z tego powodu. [Jeden z poprzednich testów wykrył w kościach czaszki niezwykle wysoką koncentrację aluminium - przyp.red.]

Gdy tylko Ken po raz pierwszy wspomniał o powłokach na ostrzach firmy Dremel, obaj z Grantem założyliśmy od razu, że odczyt poziomu aluminium był najprawdopodobniej uczciwą pomyłką.

– Zrozumieliśmy – powiedział Grant. – Spodziewaliśmy się tego. Rysy Kena stężały jeszcze bardziej. – Cieszę się. Niestety, mam dla was jeszcze więcej złych wiadomości i to, obawiam się, dość poważnych.

– Zrozumieliśmy – powiedział Grant. – Spodziewaliśmy się tego. Rysy Kena stężały jeszcze bardziej. – Cieszę się. Niestety, mam dla was jeszcze więcej złych wiadomości i to, obawiam się, dość poważnych.

Usiedliśmy mocno w fotelach, a Ken nachylił się w bok, aby z teczki, którą przyniósł, wyjąć segregator. Otworzył go. Znajdowało się w nim kilka tuzinów kolorowych fotografii, co stanowiło wielką odmianę w porównaniu z nudnawymi i beznamiętnymi zdjęciami czarno-białymi z mikroskopu SEM.

Rozłożył zdjęcia na stole w specyficznym porządku.

– Zrobiliśmy te zdjęcia tutaj, przy wykorzystaniu naszych mikroskopów binokularowych – mówił, układając fotki. – Chciałem się przyjrzeć tej kości w takich samych warunkach, w jakich zazwyczaj pracujemy. Różnią się one znacznie od warunków pracy elektronowych mikroskopów skaningowych. Wzięliśmy dwie próbki, które nam dostarczyliście – te, które wycięto ostrzem pokrytym warstwą diamentowego pyłu – i z każdej odłamaliśmy maleńki kawałeczek.

– Odłamaliście? – powtórzyłem.