Bez komputerów i gier komputerowych dało się wtedy żyć...liczyła się pomysłowość. Być może pamiętasz niektóre z zabaw, a już na pewno pamiętają je Twoi rodzice. Spróbujesz?

bączki  - alternatywne wykorzystanie wybuchowych właściwości mieszanki saletry z cukrem; brało się kapsel (zamknięty maściak czyli opakowanie po maści tygrysiej) drążyło dziurę, upychało mieszankę, podpalało i odchodziło na parę metrów; płomień wydobywający się dziurą sprawiał, że bączek unosił się w powietrze i wyczyniał dzikie harce; trzeba było uważać, żeby nie oberwać.

bęben - zabawa podwórkowa, oparta na popularnym dawniej "salonowcu". Wytypowana ofiara była klepana w zad przez jednego z uczestników, po czym musiała zgadywać kto jej tak przyłoił. W razie niepowodzenia, "bębnowi" wyznaczano zadanie do wykonania. Najczęściej bieg do koła bloku, lub przysiady. Po kilku nie udanych próbach zdemaskowania kata, "bęben" opuszczał zabawę pod pretekstem konieczności obejrzenia jakiegoś fajnego filmu w TV .

bilard z grzybkiem - gra elitarna, dostępna jedynie w ośrodkach wczasowych czy bogatszych klubokawiarniach, była też rozrywką dyrektorów. Polegała na trafianiu bilą w odpowiednio punktowane otwory w stole, ale tak by nie przewrócić stojącego na środku grzybka. Występowała też w  wersji dziecięcej, odpowiednio zminiaturyzowana.

bitwa na splówki - splówka była bez wątpienia najistotniejszym elementem wyposażenia szkolno - podwórkowego. Poza dywersyjnymi atakami w pojedynkę, organizowano też zbiorowe bitwy na splówki. Proste zasady: wygrywa ten, kto  więcej napluje. Najbardziej cenione były celne, snajperskie strzały z plasteliny. Snajper musiał posiadać długą, najlepiej szklaną rurkę. Posiadacze rurek z czeskich ołówków wykonywali szarże plując na oślep ryżem.

chłopek - gra "dziewczyńska" polegająca na skakaniu po narysowanym na asfalcie "chłopku" i zaliczaniu kolejnych etapów. Dodatkowo trzeba było celnie rzucać drobnym kamyczkiem w odpowiednie pola "chłopka". Charakterystyczny obrót w podskoku na głowie biedaka był jedną z trudniejszych ewolucji. Ten ostatni element  wiele dziewcząt przeniosło z powodzeniem w dorosłe życie.

chodzenie na... - każdy na coś chodził. Ale nie myślę tu o chodzeniu na jakieś zajęcia pozalekcyjne, które były zupełnie nie popularne. Chodziło się w zależności od lokalizacji: na kulki od łożysk, na szklane rurki do plucia, na skórki do procy, na kapsle pod garmażerkę, na cegły na budowę, itd. Rozrywka polegała na grupowym pozyskiwaniu rozmaitych, wydawało by się, bezużytecznych przedmiotów, które służyły potem dalszej zabawie. Ciekawym przejawem zbieractwa w latach 70-tych było szperanie w okolicach zaplecza ZURTu (dla niewtajemniczonych - Zakład Usług Radiowo-Telewizyjnych), by znaleźć zużyte części odbiorników telewizyjnych, lampy radiowe itd. Rzucanie lampami o chodnik dawało niezłe efekty pirotechniczne.

chodzenie po ogrodzeniu - z gatunku sportów ekstremalnych. Polegało na jak najdłuższym chodzeniu w pozycji pionowej, po szkolnym ogrodzeniu. Ogrodzenie służyło też do wykonywania efektownych "przerzutek" na drugą stronę i jako naturalna bramka przy grze w piłkę.