Dana w kulturze śiwaickiej można praktykować na wiele sposobów. Można na przykład wstawać przed wschodem słońca, witać i składać pokłony Słońcu.

Można obdarowywać żyjących świętych, nauczycieli, satguru i swamich, a przede wszystkim dawać daśamamśa świątyni.

Jeżeli satguru zadowolił was swą obecnością, odwzajemnijcie mu się odpowiednio. Satguru będzie miał poczucie, że obdarował kolejną osobę. Nie ma on bowiem innych potrzeb, jak rozdawanie boskiej wiedzy.

Wielkie autorytety wedyjskie głosiły, że najwyższym darem jest dar duchowych nauk. Dar pieniężny lub dar pożywienia podtrzymują fizyczną egzystencję drugiej osoby, lecz dar mądrości sanatana dharmy jest darem dla duszy, przybliżającym ją do wyzwolenia.

Wielu hindusów kupuje i rozdaje literaturę religijną, gdyż jest to akt obdarowania najwyższym darem mądrości (dźńana dana). Tym sposobem miliony egzemplarzy bezcennych książek trafiają do ludzi, zmieniając ich życie i pozwalając im doświadczyć duchowego spełnienia. Podarunek duchowej nauki zapewnia chwalebne spełnienie zarówno obdarowującemu, jak i odbiorcy.

Bogaci hindusi wspomagają programy karmienia setek tysięcy ludzi. Uduchowione pożywienie (prasadam) odżywia ciało i duszę, a poczucie spełnienia, którego doświadczają obdarowani, przekształca się w śakti (moc), będącą zapłatą dla darczyńcy i gwarantującą mu lepsze następne narodziny. Taki mechanizm uruchamia karmienie mas (anna jadźńa).

Z każdym podarunkiem odbiorca otrzymuje cząstkę karmy darczyńcy. Pewien astrolog, kiedy klient upierał się, by zapłacić mu więcej za konsultację niż wynosiła stawka, przekazywał nadwyżkę pobliskiej świątyni. Nie chciał brać na siebie dodatkowej karmy za przyjęcie więcej niż na to zapracował.

Słyszałem też taką argumentację: „Nie odprawiam obrzędu pogrzebowego (antjeszti sanskara), ponieważ nie mógłbym przyjąć dana ze źródła smutku. Dotknęłoby to moją rodzinę”. Dawanie jest sposobem równoważenia karmy, wyrażania wdzięczności za otrzymane błogosławieństwa. Pewien wierny powiedział: „Nie wyjdę ze świątyni bez zostawienia datku. Odwiedziny w świątyni napełniają mnie uczuciem spełnienia, jak mógłbym się za to nie odwdzięczyć?”

Powinno się uczyć dzieci dawania od najmłodszych lat. Od dzieci nie wymaga się przestrzegania dziesięciu ograniczeń (jama), lecz z łatwością mogą wyrobić w sobie nawyk obdarowywania, czy to innych dzieci, rodziców, gości itd. Można je także przy okazji nauczyć czczenia, recytowania mantr. Takie praktyki przyniosą im zadowolenie i rozbudzą w nich pragnienie podążania drogą dharmy.

www.siwasakti.pl

Zobacz poprzednia lekcję 40. Zakryta dusza
 

Zobacz też:

O mowie