Kiedy jesteśmy sami na pustyni, świadomy umysł ledwo zaznacza swoją obecność. Nasze emocje się wyciszają. Nasza percepcja się wyostrza. Budzą się zmysły. Nasza rzeczywistość staje się rzeczywistością wewnętrzną.

Musimy odwołać się do naszych wewnętrznych zasobów, by przetrwać. Lecz kiedy tylko znajdziemy się w mieście, otoczeni przez setki ludzi, dochodzi do głosu globalny świadomy umysł, do którego każdy coś dorzuca.

Manifestują się wszelakie kłopoty, projekcje, dezorientacja, uwikłanie, wszystko, co pochłania naszą uwagę. O większości naszych wewnętrznych zasobów, z których wcześniej czerpaliśmy, zapominamy, gdy tylko przestajemy opierać się na własnej sile i wrodzonej inteligencji, a zaczynamy podpierać się obowiązującymi normami.
 
Polegamy na tym, co myślą inni, na wiedzy przekazywanej nam na różnych etapach edukacji, zgromadzonej w bibliotekach, głoszonej przez polityków i upowszechnianej w mediach. Trzymamy się tego kurczowo i w ten sposób rozwijamy intelekt. Krok za krokiem, stopniowo, duszę spowijają kolejne warstwy świadomego umysłu, przez co świat zewnętrzny wydaje się bardziej oczywisty niż wewnętrzny.
 
Promienna dusza zostaje okryta tak, jakby ktoś zarzucił na pięknie świecącą lampę kawałek tkaniny. Najpierw przesłaniamy ją żółtą tkaniną, osłoną z intelektu. Wtedy spieramy się o jakieś intelektualne koncepcje. Ktoś mówi, że nam nie wierzy, a my upieramy się przy swoim. Potem okrywamy lampę różową tkaniną. Różowy to kolor emocji i autokreacji.

A teraz wyobraźmy sobie następującą sytuację: próbujemy pomóc naszemu przyjacielowi, a on twierdzi, że nie potrzebuje pomocy i każe się nam wynosić. Wzbiera w nas złość, a wtedy na lampę duszy opada czerwona tkanina. Kiedy przygnębia nas ta mieszanka doświadczanych uczuć, na lampę spada czarna tkanina.