Dawanie (dana) jest trzecią spośród indywidualnych praktyk duchowych (nijama). Dobrowolne rozdawanie swej własności, by zaspokoić potrzeby innych i sprawić im radość leczy z egoizmu, chciwości, ciułania pieniędzy.

 Najważniejszym elementem dawania jest wyrzeczenie się nagrody. Mimowolną nagrodą jest radość i poczucie spełnienia w chwili, gdy dar przechodzi do rąk odbiorcy. Słowo „dana” tłumaczy się czasem jako „jałmużna, dobroczynność”. Nie jest to zbyt trafne, albowiem współcześnie dobroczynność rozumiemy jako obdarowywanie ubogich przez bogatych. Ideę dana lepiej jednak oddaje słowo „spełnienie”. Chodzi o spełnienie, które odczuwa obdarowujący, kiedy przygotowuje i przekazuje dar. To także spełnienie, jakie czuje odbiorca.

Osoba praktykująca dana nigdy nie przychodzi w gościnę z pustymi rękoma, zawsze chętnie obdarowuje krewnych, przyjaciół, dzieci, sąsiadów, partnerów w interesach. Nie liczy przy tym na rewanż ze strony obdarowanych. Wie, że w myśl prawa karmy nie pozbywa się tak naprawdę niczego. Wszystko bowiem wraca do człowieka w najbardziej odpowiednim czasie. A im chętniej dajemy, tym prędzej dostajemy.

Wartościową postacią dana jest tzw. daśamamśa, oddawanie dziesiątej części swych przychodów na cele religijne. W południowych Indiach, wspólnota Chettiar związana ze świątynią Palani, składa daninę makimaj w wysokości 15% dochodów. Ten rodzaj wsparcia nie ma nic wspólnego z przekazywaniem jakiejś części swych przychodów w celu zmniejszenia kwoty podatkowej. W takim bowiem przypadku ofiarodawca oczekuje konkretnej korzyści. Dana to nie tylko przekazywanie pieniędzy czy wartościowych rzeczy. Równie dobrze może to być własnoręcznie wykonany drobiazg.

Ważne, żeby dar nie stał się częścią procesu wymiany, jak to praktykują niektóre rodziny: „My dajemy wam zboże, wy nam owoce. I tak spełniamy _dana_”. Nie ma w tym uczucia, a serce nie czuje spełnienia.

www.siwasakti.pl

Zobacz poprzednią Lekcję 37. Pokój w domu