Zapewne wielu z Was słyszało już o metodzie, jaką od dawna stosują łowcy, by złapać żywe okazy małp dla ogrodów zoologicznych (lub innych, czasem mniej szczytnych celów). Otóż umieszczają oni jakiś małpi przysmak (np. orzeszki) w naczyniu, którego ...

wlot jest na tyle szeroki, aby małpa włożyła tam swoją dłoń, ale jednocześnie na tyle wąski, by nie mogła jej wyciągnąć, kiedy trzyma w niej swój przysmak.

Wiadomo od dawna, że małpa nie puści orzeszków, bo nie rozumuje logicznie (pomijam tu laboratoryjne wyjątki). Czasem, zależnie od sposobu umocowania, mogłaby też odwrócić naczynie do góry dnem i wysypać rarytasy, ale tego nie robi.

No dobrze, zapytacie może, ale co to ma wspólnego z nami, ludźmi!? Każdy człowiek od razu zrobiłby co trzeba, by się uwolnić z tak prostej pułapki.

I tak i nie.

W doświadczeniu fizycznym … oczywiście, że tak by zrobił, jeśli jednak pułapka jest nie fizyczna, a mentalna, z reguły zachowujemy się zupełnie inaczej, tzn. identycznie jak wspomniane wyżej małpy.

Czy nie zdarzyło się Wam powiedzieć czegoś w rodzaju:

- Moja sytuacja finansowa jest krytyczna!

- Moje biedne nogi, tak bolą!

- Mój ból głowy, jest tak silny, że nie pomagają mi żadne tabletki!

- Moja praca jest beznadziejna i z ledwością w niej wytrzymuję!

No właśnie! To jest „zawłaszczanie” problemu!

Przyznajemy, że problem jest nasz. Identyfikujemy siebie, jako właściciela problemu. Hołubimy nasz problem. Ogłaszamy się jego właścicielem. Chwalimy się, że nasz problem jest większy niż problem sąsiada czy przyjaciela.

To jest zasadniczy błąd!

Zaciskamy w garści nasz problem i nie chcemy go puścić. Tym sposobem musimy nauczyć się żyć w pułapce, w której pozostajemy dobrowolnie.

Pewnie wielu z Was słyszało, że chcąc udzielić komuś konstruktywnej krytyki, powinniśmy oddzielić krytykowane „dzieło” lub zachowanie, od osoby, do której się zwracamy, czyli tej, której krytyka ma pomóc.