Marsz Zagubionych

- Jaime, obudź się!
Syn w odpowiedzi: - Nie chcę wstawać, tato.
Poirytowany ojciec: - Wstawaj, musisz iść do szkoły!
Jaime na to: - Nie chcę iść do szkoły.
- Dlaczego? - pyta ojciec.
- Są trzy powody ku temu - stwierdził Jaime.
- Po pierwsze, bo tam jest potwornie nudno; po drugie, bo mi dzieciaki dokuczają, a wreszcie po trzecie, bo nienawidzę szkoły.
Na to ojciec: - To ja ci podam trzy powody, dla których powinieneś pójść do szkoły. Po pierwsze, bo to jest twój obowiązek; po drugie, bo masz czterdzieści pięć lat; i po trzecie, ponieważ jesteś dyrektorem szkoły.

Anthony De Mello „Przebudzenie”

Dramatyczne sceny z połowy października – tzw. Marsz Oburzonych – obudził stare wspomnienia z roku 1968, młodzieżowej rewolty, antykapitalistycznego, antyestablishmentowego buntu skierowanego przeciw rządom, władzy, policji, szkołom, gospodarce rynkowej. Doszły do tego masowe akcje protestacyjne we Włoszech, Hiszpanii i stacjonarny niemal bunt połączony ze strajkami w upadłej Grecji. Powody jednak są bardzo poważne. Światowy kryzys, rozpoczęty przez upadek amerykańskiego banku inwestycyjnego Lehman Brothers, pęknięcie spekulacyjnej bańki na rynku nieruchomości, fala recesji, która się przetoczyła przez zachodnie gospodarki i związane z nią masowe bezrobocie nie mogły nie wywołać społecznych buntów i protestów. To co się wydarzyło w ostatnich latach, nie jest kolejnym kryzysem i recesją związaną z doskonale opisanymi przez specjalizujących się w ekonometrii cyklami koniunkturalnymi. To coś dużo bardziej głębokiego i fundamentalnego.