Nieczęsto można poczuć się gdzieś „jak we własnej skórze”. Może przebranie na Haloween da nam tą możliwość chociaż ten jeden raz? Poznaj historię sylwetek, do których "Cię ciągnie".

Najbardziej znanymi postaciami, w które wcielamy się na tą specyficzną zabawę są osoby tragiczne, z tajemniczą, nieodgadnioną historią, odstraszające, przerażające, które często wyglądają nieestetycznie bądź są w jakikolwiek sposób szalone, dziwne, dzikie… odstające w pewien charakterystyczny sposób od naszego wyobrażenia człowieka jako istoty myślącej… i nie są to tylko duchy osób zmarłych.

Najbardziej znanymi sylwetkami związanymi ze świętem zmarłych są właśnie ich duchy, powstający zmarli z grobów czyli zombie, kościotrup inaczej nazywany kostuchą symbolizującą Śmierć, Diabeł, różne odmiany czarownic, wilkołaki, wampiry, anioły – w większej mierze te upadłe,  ale zdarzają się również  więźniarki, zakonnice, rzeźnicy i lekarze…

Tutaj skupimy się jednak na bardziej konkretnych postaciach. Poznamy się dokładniej z: Białą Damą, Frankensteinem i Jeźdźcem bez głowy, ale nie zapominajmy o Kubie Rozpruwaczu, osobniku o pseudonimie Krzyk, Hannibalem, Arlekinem, Lucyferem, Laleczką Chucky czy o hrabim Drakuli.

Białą Damę możemy spotkać najczęściej w zamkach, pałacach lub dworkach. Znane są na całym świecie. Często mają nietuzinkową urodę a ich historia często jest tragiczna. I tak w Polsce mamy 3 podobne persony. Biała Dama z Golubia to duch życzliwy – bo taka za życia była Anna Wazówna.

Fundowała stypendia dla zdolnych chłopów, zapraszała na zamek uczonych, założyła bibliotekę, ogród botaniczny i aptekę. Zamek podarował jej brat – król Polski Zygmunt III Waza. Wraz z jej śmiercią w 1625 r. zamek niestety podupadł, a przyczynił się w dużej mierze do tego Potop Szwedzki. Kiedy w ostatnią sobotę karnawału odbywa się w zamku bal kostiumowy duch białej damy podobno w nim uczestniczy.

Kolejna Biała Dama jest bardziej egzotyczna i bardziej tragiczna. Reprezentuje ona górny zamek w Niedzicy. Legenda zaczyna się w połowie 18. wieku , gdy potomek węgierskiej rodziny Sebastian Berzevicy wyrusza do Ameryki Pd. Osiada w Peru i żeni się z potomkiniom władców państwa Inków. Mają jedną córkę – Uminę. W wieku 15 lat wychodzi ona za mąż za równie ważną postać ze świata Inków – Tupaka. W 1780r. wybucha powstanie przeciwko Hiszpanom. Umina, jej mąż i ojciec zmuszeni są do opuszczenia Peru. Zabierają ze sobą część legendarnego skarbu Inków. Umina rodzi syna. Niestety, niedługo potem mąż Uminy zostaje zasztyletowany – wydawało się, że wszędzie dosięgnie ich zemsta Hiszpanów. 

Niedługo potem zasztyletowano również Uminę. Wnuka udało się ochronić wysyłając go do dalekich kuzynów Beneszów. I to on przestrzegał swoje wnuki na łożu śmierci by nie szukali skarbu Inków, gdyż ciąży na nim klątwa. Nie jest znany koniec tej historii. Ale odnajdujemy w niej inny istotny element. Podobno Uminę pochowano w srebrnej trumnie pod kaplicą, a pod całun wsadzono dokument, który miał być napisany pismem węzełkowym tzw. Kipu. Nie wiadomo co miał on zawierać, ale przypuszczalnie testament albo wskazówkę, jak dotrzeć do skarbu. Co niezwykłe, w tej historii – otóż nigdy nie znaleziono żadnej z tych rzeczy – ani trumny ani skarbu.