Była sobie kiedyś piękna i mądra dziewczyna- miała na imię Miłość. Żyła sobie skromnie, ale wystarczało jej na wszystko, była zadowolona z siebie.A nade wszystko była prze-szczęśliwa, ponieważ gdzie tylko się pojawiła wszystko chciało się z nią przywitać,pozdrowić ją, dotknąć jej chociaż...

I tak miała mnóstwo przyjaciół wśród zwierząt. Każdy pies, każdy kot, nawet ptaki i inne zwierzęta zatrzymywały się koło niej na trochę głasków, na ciepłe słówko (które zawsze hojnie i z radością rozdawała...). Każde schorowane zwierze instynktownie człapało do niej. Jej nawet krótki dotyk łagodził wszelkie bolączki, choroby.

Ona widziała wszystko. Widziała dobro i zło, widziała jasność i ciemność. Ale kochała inne istoty POPRZEZ te cechy, nie skupiając się na nich. W każdym widziała płomień miłości, czasem płonący pięknie a czasem tylko lekko tlący się, czy nawet wypalony. Wtedy jej uśmiech, jej ciepło i jej łagodność, a czasem jej śmieszne żarty sprawiały, że nawet taki płomień buchał mocniej a wypalony nagle zaczął płonąć nadzieją, wiarą..., miłością....

Życie jej mijało szczęśliwie i radośnie wśród wielu przyjaciół. Przecież nawet mijając drzewa w lesie, w parku- one zaczepiały ją do tańca. Dotykały jej rąk, ramienia i mówiły : "zostań ze mną, pobawmy się chwilkę " i ona zostawała z drzewem- otulała go swoimi ciepłymi ramionami a drzewo z wdzięcznością oddawało jej błogim spokojem i cieniem. Było prze-szczęśliwe, że Miłość może go tulić, może się z nim bawić przez chwilę. I nie było zazdrosne o inne drzewa, ptaki, słońce, chmury,  bo wiedziało, ze takie utulenie daje ogromną siłę i MOC i wiedziało, że Miłości nie da się zatrzymać tylko dla siebie.

Tej siły starczało drzewu na długo, bo w jego sercu także palił się płomień, połączony z utuleniem Miłości wznosił się jeszcze bardziej!
  
Drzewo kwitło, rozrastało się, szumiało szczęśliwie, było zadowolone z siebie ze swojego piękna i swojej ogromnej siły- jaką odkryło dzięki Miłości....

Miłość lubiła się przyglądać w tafli rzeki, oglądając swoje długie włosy, swoje piękne ciało (miłość zawsze kocha i bezwarunkowo akceptuje siebie!), które otulało i rozgrzewało słońce, gdy tylko zechciała się wykąpać i popływać. A potem otulał ją wiatr delikatnie, rozwiewał jej piękne, bujne włosy, żeby mogły przybrać naj-piękniejszą fryzurę ;-) .
 
Tak to życie płynęło Miłości na spacerach po lesie, wsłuchiwaniu się w ptasi swiergot, tulenie wszystkiego co CHCIAŁO się do niej przytulić, co CHCIAŁO być przez nią objęte i uzdrowione, wzmocnione, wypełnione radością.

Wszystkie dzieci z okolicy znały Miłość i gdy ta tylko pojawiała się w pobliżu zaraz tłumnie ją witały, skakały do niej, szczebiotały po swojemu. A ona każdego wysłuchała, każdego maluszka wzięła na ręce, utuliła, przytuliła i ....dla każdego dziecka zawsze miała cukierki. Cukierki były zaczarowane, jedyne w swoim rodzaju. Sama je robiła- były to wymyślone przez nią NAJ-zdrowsze, naturalne smakołyki pod słońcem zmiksowane i wymieszane przez nią w odpowiedniej proporcji- a Miłość zawsze i do wszystkiego miała ZŁOTE proporcje ;-) , więc niczego tam nie było ani za dużo ani za mało- tak w sam raz- idealnie z miłością....:). Sama też je formowała w odpowiednie kształty, więc każde dziecko dostawało zawsze dla niego NAJ-właściwszy kształt i smak cukierka. Dzięki temu dzieci bardzo szybko uczyły się miłości.

Rosły w mądrości i w świetle. Ona ZAWSZE była przy nich i ZAWSZE miała te cukierki i swoje jedyne w swoim rodzaju przytulenia i prze-piękne piosenki i kołysanki, kojące każdego, nawet najbardziej rozbrykanego i płaczącego malucha.
 
Wszyscy w jej otoczeniu doznawali spokoju tak głębokiego, zadowolenia z siebie i życia, że nie było między nimi kłótni, napięć, zawiści, zazdrości czy wojen. Każdy pomagał drugiem jak mógł z radością. I każdy był wdzięczny jak mógł z szacunkiem.