Jesli już spotkałeś się z magią Mandali, z pewnością wiesz jak wspaniałą energię za sobą niosą. Jeśli nie - przeczytaj materiał Iwony Mazurek - Anioła, który maluje mandale z głębi serca, dzięki czemu mają one niesamowitą moc uzdrawiającą, kojącą i harmonizującą całe otoczenie.

Mandala to najstarszy archetypowy symbol, jaki ludzkość ma zapisany w swojej podświadomości.  Jej kolebką są Indie. Mandala, to słowo pochodzące z sanskrytu – starożytnego języka Indii i w dosłownym tłumaczeniu znaczy: święty krąg, centrum i wszystko, co wokół. Wiele mandali zawiera w sobie symbol koła i kwadratu, gdzie koło jest symbolem nieba, a kwadrat symbolem ziemi. Kwadrat to coś, co jest stałe i ogranicza, koła to symbol nieskończoności i przestrzeni.  Kwadrat   symbolizuje pierwiastek męski, koło – pierwiastek żeński. Jednak mandale najstarszych tradycjach nie zawierają w sobie symbolu kwadratu. Jak sama nazwa wskazuje jest to krąg z zaznaczonym punktem centralnym. Mandala to symbol istniejący poza dualnością. W astrologii jest to symbol  Słońca, które było czczone jako najwyższa forma boga stwórcy, dawcy życia i światła.

Historia Mandali to historia całego dzieła stworzenia. Od wielkiego wybuchu i wielkich spiralnych galaktyk mierzących tysiące lat świetlnych, po tryliony atomów kłębiących się w ziarnku piasku, wszechświat składa się z wirujących kół energii. Planety, przyroda, ludzie  – wszystko jest uczynione z maleńkich, obracających się wewnątrz kół i toczy się na wielkim kole Ziemi, wirującym po swej orbicie w przestrzeni kosmicznej. Koło – zasadnicza część składowa przyrody, to koło życia toczące się przez wszystkie aspekty istnienia, przejawiające się głównie w wibracji dźwięku i koloru. Tą historię ma zapisaną w sobie każdy człowiek. W pradawnych czasach dostęp do nadświadomych treści mieli tylko wybrani (kapłani, magowie, szamani) i wykorzystywali moc koła do rytualnych obrzędów, aby zapewnić  pomyślność i ochronę swojemu ludowi i wiernym.  Panował wtedy wszechogarniający lęk i brak świadomości. Jednak należy pamiętać, że każdy człowiek ma w sobie iskrę bożą i nosi w podświadomości doskonały wzorzec swojego życia. Malowanie symbolu słońca, czy tworzenie kamiennych kręgów, rzeźbienie kolistych form w skałach czy na piasku – to wszystko miało kojący wpływ na ludność odległych czasów i pozwoliło przetrwać czasy chaosu.

Istnieje legenda, że mieszkańcy świętego miasta Szambali  podarowali ludziom mandalę, aby  dzięki niej mogli nawiązać kontakt ze świętą cząstką istniejącą wewnątrz każdego człowieka. Bowiem obcując z Mandalą wchodzimy w sakralną przestrzeń naszej duszy. Czy będziemy ją malować, czy będziemy się w nią wpatrywać, czy medytować lub tworzyć w jakiejkolwiek formie, zawsze dotykamy czegoś mistycznego i mamy poczucie, że nasze Istnienie to coś więcej niż tylko to materialne życie.

O potędze Mandali decyduje jej uniwersalność – dostępna jest dla każdego człowieka na ziemi, bez względu na wiek, płeć, wykształcenie, wyznanie czy kolor skóry. Symbol Mandali doprowadza nas do naszego osobistego centrum, gdzie możemy usłyszeć głos własnego serca.  Dzięki temu możemy spokojnie funkcjonować w życiu, znamy swoje miejsce i swoje powołanie. Wielu ludzi cierpi, ponieważ żyje z dala od swojego centrum, błądząc po obrzeżach  swojego istnienia. Wszystko, co żyje ma swoje centrum i im bliżej niego jesteśmy, tym jesteśmy szczęśliwsi. Z tego powodu to centrum jest takie ważne. Mandalę odnajdujemy w naturze: owoce, kwiaty, gniazda ptaków, komórki żywych organizmów, nasiona, drzewa, człowiek – to wszystko dąży do doskonałego wzorca, który każdy nosi w sobie i którym pragnie się stać.  Cykliczność rytmów przyrody, następujące po sobie pory roku, cykle życia od narodzi do śmierci – to wszystko jest żywą mandalą. Mandala pokazuje nam, że każde życie jest święte i jest to największy dar, jaki otrzymaliśmy.

Do buddyzmu mandale przywędrowały z Indii. Mnisi buddyjscy przez wiele godzin tworzą swoje mandale z kolorowego piasku, po to, aby na koniec jednym ruchem ręki je zniszczyć, pokazując, że wszystko, co istnieje jest nietrwałe. Coś, co budujemy latami może ulec zniszczeniu w ułamku sekundy. Jednak najważniejszy jest sam proces tworzenia, bowiem to dzięki niemu umysł wycisza się tak, że możemy doświadczyć Boga w sobie – jedynej niezniszczalnej części w nas samych.