Leszek Żądło, najsłynniejszy Regreser w Polsce mówi o tym, że podczas weryfikacji kandydatów na regreserów jednym z najważniejszych pytań jest: ''skąd wiesz, co odreagowywać klientowi?''. Zobacz co kryje się z tym pytaniem. 

Skąd regreser wie, co odreagowywać?

Zazwyczaj padają odpowiedzi, że z rozmowy poprzedzającej sesję. Potem, że z obserwacji jego zachowania, a na końcu, że z odczuć, jakie wzbudza klient oraz z jasnowidzenia.



Rozmowa jest przydatna, bo pozwala się zorientować, co gnębi klienta i jakie są jego oczekiwania.

Odczucia raczej nie mylą. Mogą więc być wykorzystywane przez prowadzącego sesję, jeśli potrafi je odpowiednio zinterpretować. Ale co to znaczy odpowiednio?

To znaczy, że potrafi się zdystansować wobec emocji, że potrafi je nazywać i nie ulegać prowokacjom, których nie brak w sesji ze strony klienta. To znaczy, że potrafi nazwać prowokację prowokacją i pomóc uświadomić klientowi, skąd się ona wzięła. Czasami podczas prowadzenia sesji pod wpływem emocji klienta uruchamiają się u regresera silne skojarzenia emocjonalne i wówczas on sam wchodzi w sesję. Korzysta przy okazji z inspiracji do uwolnienia, jaką jest klient.

Profesjonalne podejście polega na tym, że potrafi on wówczas zachować pełny kontakt z klientem i być mu pomocnym, zamiast zajmować się tylko swoim uwalnianiem. Podejście nieprofesjonalne może polegać na tym, że regreser sam wchodząc w swoją sesję zaczyna sugerować klientowi to, co przeżywa i co sobie przypomniał. Tu trzeba zdać sobie sprawę z faktu, że każdy z nas pewne doświadczenia przeżywał inaczej i może mieć zupełnie inne odczucia w związku z tą samą sytuacją. I tu dochodzimy do ważnego momentu – kiedy własne wspomnienia czy jasnowidzenie mogą być pomocne w pracy z klientem, a kiedy przeszkadzają?

PRAWDA PSYCHLOGICZNA CZĘSTO RÓŻNI SIĘ OD PRAWDY OBIEKTYWNEJ (historycznej).
 
To skutek udziału emocji w przeżywaniu wydarzeń i w zapamiętywaniu.
Dlatego wspomnienia z regresingu nie nadają się do rekonstrukcji podręczników historii. Często też własne wspomnienia nie nadają się NAWET do prowadzenia sesji. Przynajmniej do czasu, aż nabierze się do nich dystansu.

Co ciekawe, podobnie jest z jasnowidzeniem. Często bowiem klienci czują się zniechęceni po sesji u jasnowidzącego regresera. Czasami mają wrażenie, że on im coś wmawia, a oni mają zupełnie inne skojarzenia i problemy do rozwiązania. Tak być nie powinno, bo to świadczy o prostym fakcie, że regreser zapomniał, co do niego należy.

Regreser może dostrzegać wzorce, których jeszcze klient nie zdążył zauważyć.
DLATEGO ja co jakiś czas stosując tę metodę zadaję klientowi pytania, czy kojarzy? Zwłaszcza, kiedy nie widzę reakcji w jego ciele. A kiedy klient wyraźnie mówi, że nie o to chodzi, to zmieniam pytania do jego podświadomości i niczego mu wówczas nie sugeruję, bo to by była strata czasu i energii.
 
Używam podstawowej formułki, którą zna każdy uczestnik zajęć. I to zazwyczaj działa. Niektórzy klienci nie lubią pracy z jasnowidzącymi regreserami. Szczególnie wtedy, gdy usiłują ukrywać swoje intencje i wspomnienia bojąc się kompromitacji, co w klasycznych terapiach jest codziennością. Pewna klientka wyznała: „nikomu innemu bym się do tego nie przyznała, bo bym się obawiała, że mnie uzna za wariatkę”. A przyznała się dopiero, kiedy miała pewność, że jej nie uznam za wariatkę, tylko będę próbował odreagować.