Czy z uzasadnionych powodów, jakimi może być np. wola zmarłego wyrażona w testamencie lub też przesłanki sądowe, pewne czynności powinny być wykonywane? Poprzez swój ścisły związek z przemijaniem i sprawami ostatecznymi ''te'' kwestie chyba już zawsze będą budziły wiele emocji i lęku.

Ciało po śmierci. Kremacja, oddawanie organów, ekshumacja.

Dzieje ciała po śmierci otoczone są nimbem społecznego tabu. Z jednej strony będąc najbardziej oczywistą i widoczną pamiątką po zmarłym człowieku spotyka się z wyrazami szacunku i przywiązania, łzami i pożegnaniami członków rodzin i przyjaciół. Z drugiej jednak strony, zwłoki jako materia martwa, podlegają procesom biologicznym, które dążą do stopniowego uwolnienia materii zgromadzonej w ciele. Z tego rozdarcia pomiędzy żalem i chęcią jak najdłuższego zatrzymania zmarłego przy sobie, oddania mu ostatniej posługi i należnego szacunku, a świadomością nieodwracalności śmierci i postępującej w perspektywie czasu degradacji zwłok rodzi się strach i nieufność przed takimi zabiegami jak kremacja, oddawanie organów i ekshumacja.

Kremacja

Kremacja jest procesem spalania zwłok w wysokiej temperaturze w wyniku którego uzyskuje się prochy o gramaturze ok. 2- 2,5 kg w przypadku dorosłego człowieka. Spopielanie najbardziej widocznej pozostałości po zmarłym budzi jednak społeczne obawy wynikające z przełamania panujących dotąd zwyczajów pogrzebowych.

Wiele rodzin czuje strach przed zorganizowaniem tak niepopularnej jeszcze formy pochówku. Dotąd w obrzędach pogrzebowych do grobu chowało się nie małą urnę, ale trumnę wielkości człowieka, zawierającą w sobie całe ciało. Zmiana formy pochówku budzi sprzeciw społeczny spowodowany   poczuciem utraty łączności z tradycją, nienależnego oddania czci zmarłemu, a także poczucia subiektywnej straty rodzin, które po oddaniu zwłok ukochanej osoby otrzymują jedynie niewielką urnę z prochami.
 
Chowanie zwłok w sposób tradycyjny  pozwala bliskim zachować obraz zmarłego do chwili ostatecznego przykrycia wieka trumny, niszczenie ciała jest zakryte przed oczami postronnych, w przypadku kremacji ciało zostaje spalone tj. zniszczone za zgodą i przyzwoleniem rodziny.

Otrzymując urnę dociera do nich świadomość, że nie tylko ich bliski już umarł, ale nawet nie ma już jego ciała i jedynym, co pozostało z jego postaci jest garść prochów. Tym, co budzi opór w kremacji oprócz zerwania z tradycją jest właśnie przyspieszenie rozpadu zwłok. W przypadku tradycyjnego pochówku rozkład zachodzi już po pogrzebie, a żałobnicy mogą starać się o tym zapomnieć. W przypadku kremacji rozpad ciała dzieje się niejako „na ich oczach”, a najlepszym dowodem na przemijalność życia i nietrwałość ludzkiego ciała staje się niewielki pojemnik otrzymany od firmy kremacyjnej. Zderzenie wspomnień jeszcze nie tak dawno żywego, kochanego człowieka z pozostałą po nim niewielką urną jest znacznie boleśniejszy od pochówku zmarłego w trumnie w pozycji „jakby spał”. Drugi z tych pochówków daje złudzenie prawdziwego „snu wiecznego”, pierwszy natomiast ukazuje rozpad i przemijalność życia w całej swojej przerażającej dosłowności.

Obecnie, ze względów ekonomicznych lub też częściej, własnych przekonań lub obaw jak np. lęku przed przebudzeniem się w trumnie wielu ludzi decyduje się na pośmiertną kremację i umieszczają taką dyspozycję w swoich testamentach.