Brak kontroli, poczucia wpływu na życie ale także rutyna, napięcie i zniechęcenie. To objawy wypalenia. Wynika z niedopuszczania do głosu marzeń i tęsknot. Jest sygnałem do przyjrzenia się swoim działaniom i wartościom.

Bo zapędzeni w różne powinności, zadania, obowiązki i zobowiązania oszukujemy siebie. O fazach i symptomach syndromu poświęcenia pisze Eliza Kruszewska, certyfikowany coach ICC i TCI.


Jak koń Baxter z Folwarku zwierzęcego Orwella reagujemy na stres i kłopoty. Pracujemy jeszcze więcej, bo może nie wychodzi nam dlatego, że za mało czasu poświęcamy na pracę... Stajemy się coraz bardziej zamknięci na sygnały z zewnątrz (co ty wyprawiasz, człowieku!) i z własnego ciała (przecież nie zasłużyłem na odpoczynek, jeszcze nie teraz, dopiero jak doprowadzę sytuację do “normalności”).

Przy czym często nasze zmęczenie i niedostrzeganie sygnałów z otoczenia nie pozwala doprowadzić sytuacji do normalności. Biegamy w kółko jak przysłowiowy chomik, nie widząc drogi wyjścia. Praca staje się antidotum na poczucie bezsilności, braku własnej wartości i wiary w to, że możemy coś zmienić naprawdę. Jeszcze więcej pracujemy, jeszcze więcej robimy dla dzieci, męża, przyjaciół, nie zatrzymując się nawet na chwilę, bo wtedy istnieje niebezpieczeństwo uświadomienia sobie konieczności większych zmian.

Przedłużający się “syndrom poświęcenia” prowadzi najczęściej do wypalenia. Wtedy sygnały stają się już dosyć oczywiste. Warto jednak zwrócić uwagę na moment, w którym jesteśmy jeszcze “nakręceni”. Bo wypalenie nie jest jedynie jakimś bliżej nieokreślonym psychicznym stanem, można je zobaczyć i zdiagnozować za pomocą EEG Biofeedback, który pokazuje nasze fale mózgowe i sposób ich funkcjonowania.

Mobilizacja ponad miarę

Wypalenie stało się już swego rodzaju banałem, używanym jako słowo wytrych i wytłumaczenie braku motywacji. Dlatego nie do końca traktujemy je poważnie. Podobnie podchodzą do tego szefowie firm, choć ofiarą tego syndromu najczęściej padają najbardziej ambitni i zaangażowani pracownicy. Pojawia się jako wynik pozostawania w stanie stresu i długotrwałego napięcia. Jest charakterystyczną cechą naszych czasów, bo nasze organizmy nie przystosowują się tak szybko jak zmienia się świat i rozwija technologia.