O wpływie Jowisza…

Co może łączyć majową wizytę prezydenta USA Baracka Obamy w Warszawie na szczycie państw Europy Środkowej z polską prezydencją Rady Unii Europejskiej, która zaczyna się 01 lipca? Czy te wydarzenia w ogóle mają jakieś znaczenie polityczne, czy niosą jakieś liczące się konsekwencje, czy też to jedno w z wielu epizodów politycznego teatru gestów i obrazów, które – jak wiele tego typu wydarzeń – szybko zostaje zapomniane lub przechodzi do jakiejś odległej historii? Sceptycyzm licznych komentatorów, którzy z dystansem oceniają wizytę Obamy ma duże uzasadnienie. Obama pojawia się w Polsce dopiero po trzech latach swojej prezydentury. Tylko w sąsiadujących z nami Czechach był już dwa razy. Wycofał się z decyzji poprzedniego prezydenta Busha dotyczącej budowy w Polsce tarczy antyrakietowej i choć złożył odważną deklarację o zniesieniu wiz dla Polaków do końca jego kadencji, to i tak jest to dla nas upokarzające, że musimy się upominać o tak oczywistą rzecz, jak szacunek dla jednego z najwierniejszych koalicjantów USA w Europie – zwłaszcza po naszych dużych rozczarowaniach wobec Wielkiego Brata po kampanii w Iraku i stosunku USA do rosyjskiej polityki wobec tego rejonu świata. Dla USA Polska nie odgrywa jakiejś szczególnej roli. To nie czasy zimnej wojny i gwiezdnych wojen prezydenta Reagana, dla którego Polska była pierwszą linią frontu walki z komunizmem. Do tego jeszcze nasza narodowa megalomania oparta na przypisywaniu sobie szczególnej roli i mesjanistyczne dyrdymały o naszej wyjątkowości, czyli stare, dobrze znane kompleksy i urazy. Podobnie nasza prezydencja w UE. Było ich wiele. Aktualna węgierska z potężnym kryzysem rządowym, politycznym i gospodarczym w tle. Nieudana czeska z dymisją rządu w trakcie prezydencji. Hiszpańska w 2010 z ogromnym kryzysem gospodarczym w Hiszpanii, która znalazła się w niechlubnym klubie tzw. krajów PIIGS (świnie), które doświadczyły niezwykle poważnych kryzysów finansowych i budżetowych. Czy nasza prezydencja – w cieniu kryzysu wspólnej waluty – ma zatem jakiś sens? Wielu analityków twierdzi, że to będzie stracona prezydencja. A jednak. Oba te wydarzenia nakładają się na jeden z najbardziej optymistycznych momentów w polskiej współczesnej historii.