Niektórzy traktują prawdomówność jako usprawiedliwienie dla dręczenia swych partnerów „szczerymi wyznaniami” pt. „Co mi w tobie przeszkadza” lub plotkowania o wadach innych. Rozmija się to z duchem satja. Nie chcemy obnażać wad innych. Każdy sam najlepiej zna swoje wady.

Lecz skonfrontowani z nimi przez drugą osobę, która zwykle nie ma pomysłu na poprawę sytuacji, ze strachu i wstydu uciekamy w obronę. Dlatego lepiej pokazać drugiemu pozytywne rozwiązanie, dać mu czas na stopniową poprawę.

Tak przejawia się mądrość. Tak przejawia się niekrzywdzenie i prawdomówność. Rozumny wielbiciel unika znieważania i upokarzania innych, nawet pod pretekstem mówienia prawdy. Jest on świadom, że w każdym dobro mieszka obok zła, że każdy przeżywa mentalne wzloty i upadki. Dlatego stara się skupić na tym, co pozytywne. W ten sposób ahinsa współdziała z satja.

Brahmaćarin i sannjasin muszą wykazywać absolutną prawdomówność wobec swego satguru. Guru ze swej strony może analizować negatywne cechy uczniów, a nawet ich karcić. To prawo przysługuje tylko jemu, a uczniowie dali mu je, przyjmując go za swego nauczyciela.
 
Za to brahmaćarini i sannjasini nie mogą instruować i poprawiać siebie nawzajem w imię prawdomówności. Robiąc to złamią nakaz niekrzywdzenia (ahinsa).

Matki i ojcowie mają podobne prawa wobec swych dzieci jak guru wobec uczniów. Nie są to jednak prawa absolutne. Nie mogą łamać wolnej woli podopiecznych i hamować ich rozwoju. Groźba taka nie zaistnieje, jeśli rodzice i guru wykażą się mądrością i miłością. Guru odpowiada za ukształtowanie ucznia na godnego członka swojej wspólnoty, tak jak rodzice odpowiadają za wychowanie dziecka na porządnego człowieka. Tym sposobem społeczeństwo się rozwija.

www.siwasakti.pl

Zobacz poprzednią Lekcję 13.Prawdomówność

Zobacz też:

Odpowiedzialność za siebie
Magiczna Mandarynka