Poniższy tekst koresponduje z czwartkową lekcją Swamiego, lecz pochodzi z jego książki “Dancing with Śiva”. Dziś o niekrzywdzeniu.

Ahinsa, czyli niekrzywdzenie, jest podstawową i najważniejszą zasadą etyczną każdego śiwaity. Ahinsa to niewyrządzanie krzywdy tak fizycznej, jak i psychicznej żadnej żywej istocie. Om.

Dla śiwaity świętością jest ziemia, rzeki, niebo i słońce. Jego żona jest boginią. Jej mąż jest bogiem. Ich dzieci są niebianami, a dom sanktuarium. Życie jest pielgrzymką do wyzwolenia od powtórnych narodzin, a niekrzywdzenie bardzo zbliża go/ją do celu.

Odrzucenie przemocy odnosi się do najbardziej skrajnych postaci krzywdzenia innych. Ahinsa, która obejmuje niezabijanie, sięga jednak głębiej i obejmuje także przemoc subtelną i „drobną”. Mędrzec Patańdźali opisał ją jako wielki ślub i najważniejszą duchową zasadę, którą poszukiwacze Prawdy muszą bezwzględnie przestrzegać.

Ahinsa to wszelkiego rodzaju krzywda wyrządzona drugiej istocie za pomocą myśli, słów i uczynków oraz szkody wyrządzone przyrodzie. Już sam zamiar zranienia czy przemoc popełniona we śnie są złamaniem zasady ahinsy.

Wedyjscy mędrcy, którzy przekazali ludzkości odwieczne Prawo (dharma), widzieli w ahinsie sposób osiągnięcia równowagi z naszym naturalnym otoczeniem, pokoju między ludźmi i współczucia. Wedy oznajmiają: „Ahinsa to nie zadawanie bólu żadnej żywej istocie myślą, mową i ciałem”.

Filozoficzną podstawę niekrzywdzenia tworzą dwa elementy. Pierwszym jest prawo karmy, które zakłada, iż krzywda zadana innym wraca do sprawcy. Drugim zaś świadomość, że Bóg jest obecny we wszystkich stworzeniach i rzeczach.