Czy wiedziałeś, że odrzucony szczur jako zwierze stadne, zwykle umiera już po paru dniach, nawet jeżeli nie odnosi przy tym żadnych obrażeń cielesnych? Zobacz czego ciekawego jeszcze nie wiesz o tych zwierzętach.

Szczury to gryzonie, którym wielkie zdolności przystosowawcze pozwoliły przeniknąć do prawie wszystkich społeczności ludzkich. 

Około 45 procent stad szczurów wędrownych liczy ponad 60 osobników, a niektóre ponad 200. Obcy osobnik, próbujący dołączyć do zorganizowanego stada, jest często zagrożony i atakowany przez członków stada. Odrzucony zwykle umiera już po paru dniach, nawet jeżeli nie odniósł żadnych obrażeń cielesnych. Podczas badań okazało się, że zwierzęta takie miały powiększone nadnercza, stąd wniosek, że śmierć ich została spowodowana nadmierną reakcją na silny stres.

W wielu krajach szczury są poważną plagą, ponieważ zjadają dużą część plonów i magazynowanego zboża, a także drobiu i dzikich zwierząt. Przenoszą prawie trzydzieści różnych chorób. Trudno jest je wytępić, ponieważ szybko się rozmnażają, przy czym jedna szczurzyca potrafi urodzić do siedmiu miotów rocznie, każdy po dwa do dwudziestu dwóch młodych.

Młodym szczurom zagraża niezwykłe i straszliwe niebezpieczeństwo, gdy siedzą w gnieździe blisko siebie. Ich ogony mogą zaplątać się, tworząc węzeł zwany po niemiecku Rattenkoenig, czyli król szczurów. Gdy podejmują wysiłki, aby się uwolnić, wiążą się razem jeszcze ciaśniej. Znane są przypadki, kiedy zmarło z tego powodu aż dwadzieścia szczurów jednocześnie.

Podejmowano badania laboratoryjne, które potwierdziły niezwykłą zdolność uczenia się, wykazywaną przez te zwierzęta. Wprawdzie niektórzy twierdzą, że doświadczenia dowiodły jedynie ogromnej pomysłowości eksperymentatorów w rozkładaniu zadań na kroki, których nauczenie się było łatwe nawet dla szczurów, jednak najnowsze badania w warunkach naturalnych generalnie raczej potwierdziły duże zdolności tych gryzoni do rozwiązywania problemów.

Jak twierdzi Encyklopedia Grzimka, u pewnych grup szczurów zaobserwowano specyficzne sposoby zdobywania pokarmu, których stado uczy się i przekazuje młodym. Niektóre stada nauczyły się łowić ryby, wsuwając przednie łapy do płynącej wody i wykonując ruchy przesiewające.

Inne potrafią polować na ptaki, wyraźnie naśladując zachowania drapieżników podczas polowania. Wielka ciekawość i pasja odkrywcza szczurów to podstawa ich dużej zdolności uczenia się. Skłonność ta jest tak silna, że - jak twierdzi Samuel Barnett w książce Szczur - szczury laboratoryjne można nauczyć skomplikowanych sztuczek, jeżeli w nagrodę otrzymają możliwość badania nowych miejsc i środowisk. Zdolność uczenia się pomaga szczurom unikać trucizny. Jeżeli pierwszy szczur ze stada badając pożywienie stwierdza, że nie nadaje się ono do spożycia, zaznacza je (wg Encyklopedii Grzimka), pozostawiając na nim swój mocz lub kał. Szczury z tego samego stada unikają wówczas tych kąsków, znacząc je dodatkowo własnymi odchodami. Z kolei jeżeli pierwszy szczur zje zatrutą żywność, inne często idą w jego ślady.

Nawet samotny szczur potrafi wykryć truciznę węchem, smakiem, a może także jakimś innym zmysłem. W pewnym doświadczeniu, zrelacjonowanym przez Barnetta, zniszczono szczurom zmysł węchu i stwierdzono, że niekiedy unikały one zatrutej przynęty, nie próbując jej smakiem.

Marek Marecki
 

Zobacz też:

Fazy Księżyca w 2011r.
Energie praniczne - uzdrawianie siłą kolorów