Jamy i nijamy oraz ich funkcję w naszym życiu można porównać do rydwanu ciągniętego przez dziesięć koni. Pasażer rydwanu to dusza. Sam rydwan symbolizuje wasze fizyczne, mentalne i astralne ciała. Woźnica to zewnętrzne ego. Koła rydwanu to boskie energie.
 
Nijamy – duchowe praktyki to konie o imionach Hri, Santosza, Dana, Astikja, Iśwara pudźana, Siddhanta Śrawana, Mati, Wrata, Dźapa i Tapas. Jama, czyli ograniczenia, są lejcami zwanymi: ahinsa, satja, asteja, brahmaćarja, kszama, dhryti, daja, ardźawa, mitahara i śauća.

Woźnica, wasza wola, mocno dzierżąc lejce kieruje końmi. Te zaś zgodnie ciągną rydwan. Kiedy uda się nam powściągnąć niższe cechy, dzięki przestrzeganiu ograniczeń (jama), wtedy dusza będzie zmierzać ku swemu przeznaczeniu w stanie pokoju (santosza). Pokój jest dla duszy stanem upragnionym, stanem wiecznego zadowolenia. Na głębszym poziomie dusza przebywa w nim zawsze. Jednak na zewnątrz jej skłonności są zakryte przez brak panowania nad swymi cielesnymi instynktami, nad intelektem, nad emocjami. Dlatego mocno trzymajcie lejce.

Pamiętajcie, że ograniczenia (jama) może zacząć praktykować każdy. Nie ma znaczenia, gdzie na skali życia człowiek się znajduje. Przecież każdy z nas zaczynał od dna, czyż nie? Taka jest nasza filozofia, nasza religia. Tak wygląda ewolucja duszy. Wspinamy się po drabinie rozwoju duchowego życie po życiu, a ograniczenia i praktyki, są darem mędrców i Śiwy, dzięki którym możemy określić jak wysoko się wznieśliśmy. Podczas pierwszych wcieleń jesteśmy jak dzieci. Błąkamy się bez określonego celu. Biegamy tu i tam, łamiemy wszelkie zasady, zwykle po prostu dlatego, że o nich nie pamiętamy. Ignorujemy ostrzeżenia. Jako nastolatki to my chcemy narzucić swą wolę społeczeństwu. Chcemy zmienić reguły gry, ponieważ nie możemy znieść ograniczeń.

Pragnąc wyrazić siebie w twórczy sposób, młodzi buntownicy separują się od innych ludzi, dzieci i dorosłych. Zmieniają, ale nie zawsze na lepsze. Jako dorośli widzimy naszą przeszłość i nadciągającą przyszłość starości. W konsekwencji, wytrwale próbujemy zgromadzić jak najwięcej dóbr na nasz niepewny koniec.

Kiedy mamy już wszystkiego pod dostatkiem, patrzymy wstecz na rozbiegane dzieci, krnąbrną młodzież, opanowanych i skupionych dorosłych, i próbujemy wspierać ich wszystkich. Robimy to przez zachęcanie ich do przestrzegania ograniczeń (jama) i kultywowania praktyk (nijama).

www.siwasakti.pl

W celu lepszego zrozumienia tej lekcji zobacz poprzednią >>>